٢١- سورة الأنبياء
به نام خداى گسترده مهرِ مهرورز
براى مردم، (زمانِ) حسابشان بسى نزديك شد، در حالى كه آنان در غفلت، رويگردانند! (١)
هيچ يادآورىِ نوينى از طرف پروردگارشان براى آنان نمى‌آيد، مگر در حالى كه آنان بازى مى‌كنند بدان گوش فرا مى‌دهند؛ (٢)
در حالى كه دل‌هايشان سرگرم (چيز ديگر) است. و كسانى كه ستم نمودند، رازگويى‌شان را پنهان كردند (و گفتند:) آيا اين (پيامبر) جز بشرى همانند شماست؟! و آيا به سراغ سِحر مى‌رويد، در حالى كه شما مى‌بينيد؟! (٣)
(پيامبر) گفت:» (هر) سخن را كه در آسمان و زمين (باشد) پروردگارم مى‌داند؛ و او شنوا [و] داناست. « (٤)
بلكه (مشركان) گفتند:» (اين قرآن) يك دسته خواب‌هاى پريشان است؛ بلكه آن را [به دروغ به خدا] نسبت داده است، بلكه او شاعر است؛ پس بايد نشانه‌اى (معجزه‌آسا) براى ما بياورد؛ همان گونه كه پيشينيان (از پيامبران با معجزه) فرستاده شدند. « (٥)
پيش از آن (مشرك) ان هيچ آبادى كه (مردم) آن را هلاك كرديم، ايمان نياوردند؛ پس آيا اينان ايمان مى‌آورند؟! (٦)
و پيش از تو، جز مردانى كه به سوى آنان وحى مى‌كرديم، نفرستاديم. پس اگر نمى‌دانيد، از آگاهان بپرسيد. (٧)
و آن (پيامبر) ان را پيكرهايى كه غذا نمى‌خورند قرار نداديم؛ و ماندگار (هم) نبودند. (٨)
سپس وعده (عذاب) آنان را راست گردانيديم، و آنان و كسى را كه (شايسته دانستيم و) خواستيم نجات بخشيديم؛ و اسرافكاران را هلاك نموديم. (٩)
بيقين به سوى شما كتابى فرو فرستاديم، كه در آن (وسيله) تذكّر شماست؛ پس آيا خردورزى نمى‌كنيد؟! (١٠)