هر كس همواره (فقط دنياى) زودگذر را مى‌خواهد، آنچه را مى‌خواهيم، به هر كس اراده كنيم در اين (دنيا)، به او شتابان مى‌دهيم؛ سپس جهنّم را براى او قرار مى‌دهيم؛ در حالى كه نكوهيده و رانده شده در آن وارد مى‌شود (و مى‌سوزد). (١٨)
و هر كس آخرت را بخواهد، و براى آن كاملًا كوشش‌اش را بنمايد، در حالى كه او مؤمن باشد، پس آنان تلاششان سپاسگزارى خواهد شد. (١٩)
همه را، اين (گروه) و آن (گروه) را، از بخشش پروردگارت، امداد مى‌دهيم؛ و بخشش پروردگارت (از كسى) منع نشده است. (٢٠)
بنگر چگونه برخى آنان را بر برخى [ديگر] برترى داديم؛ و حتماً رتبه‌هاى آخرت بزرگ‌تر و برترى (آن) بيشتر است. (٢١)
هيچ معبود ديگرى را با خدا قرار مده، تا [اينكه‌] نكوهيده [و] بى‌ياور بنشينى. (٢٢)
و پروردگارت فرمان قطعى داده: كه جز او را نپرستيد؛ و به پدر و مادر نيكى كنيد؛ اگر يكى از آن دو، يا هر دو نزد تو به [سنّ‌] پيرى برسند، پس به آن دو» اف « (كوچك‌ترين سخن اهانت‌آميز) مگوى؛ و آن دو را با پرخاش مران؛ و به آن دو سخنى ارجمند گوى. (٢٣)
و از سر مهر، بال فروتنى براى آن دو فرو آور؛ و بگو:» پروردگارا! آن دو را رحمت كن، همان گونه كه مرا در خُردى پرورش دادند. « (٢٤)
پروردگارتان به آنچه در دل‌هاى شماست، داناتر است؛ اگر شايسته باشيد، پس حتماً او براى توبه‌كاران بسيار آمرزنده است. (٢٥)
و حق نزديكان و بينوا و در راه مانده را، به او بده؛ و با اسرافكارى، (اموال خود را) تلف مكن؛ (٢٦)
[چرا] كه اسراف‌كاران و تلف كنندگان (اموال) برادران شياطينند؛ و شيطان در برابر پروردگارش، بسيار ناسپاس بود. (٢٧)