و پيش از تو، جز مردانى كه به سوى آنان وحى مى‌كرديم، نفرستاديم؛ پس اگر نمى‌دانيد، از آگاهان بپرسيد. (٤٣)
(پيامبران را) با دليل‌هاى روشن (معجزه آسا) و نوشته‌هاى متين (فرستاديم.) و آگاه كننده (قرآن) را به سوى تو فرو فرستاديم، تا آنچه را كه به سوى مردم فرود آمده، براى آنان روشن كنى؛ و تا شايد آنان تفكّر كنند. (٤٤)
پس آيا كسانى كه فريبكارى بد مى‌كنند، ايمن شده‌اند از اينكه خدا آنان را در زمين فرو برد يا از جايى كه (با درك حسّى) متوجه نمى‌شوند، عذاب به سراغشان آيد؟! (٤٥)
و يا در حال رفت و آمدشان، (عذاب) آنان را بگيرد، و آنان عاجز كننده (خدا) نيستند؟! (٤٦)
يا با كاستن تدريجى و هراس‌انگيز آنان را گرفتار سازد؟! چرا كه پروردگار شما، حتماً مهربان [و] مهرورز است. (٤٧)
و آيا به چيز [هاي‌] ى كه خدا آفريده است، نظر نكرده‌اند، كه سايه‌هايش از [جانب‌هاى‌] راست و چپ در حركتند، در حالى كه آنان براى خدا سجده‌كنان فروتنند؟! (٤٨)
آنچه از جنبندگان در آسمان‌ها و آنچه در زمينند و فرشتگان، تنها براى خدا سجده مى‌كنند؛ در حالى كه آن (فرشتگ) ان تكبّر نمى‌ورزند. (٤٩)
(و) از (مخالفت) پروردگارشان، كه بر فراز آنها (حاكم) است، ترسانند؛ و آنچه را فرمان داده شده‌اند انجام مى‌دهند. (٥٠)
و خدا فرمود:» دو معبود (براى خود) مگيريد، چرا كه او تنها معبود يگانه است؛ پس فقط از (مخالفت) من بهراسيد! « (٥١)
و آنچه در آسمان‌ها و زمين است، فقط از آنِ اوست؛ و دين پايدار (خالص) تنها از آنِ اوست؛ پس آيا از (عذاب) غير خدا، خودنگهدارى مى‌كنيد؟! (٥٢)
و آنچه شما از نعمت داريد، از خداست؛ سپس هنگامى كه زيان به شما رسد، پس تنها به سوى او ناله و زارى مى‌كنيد. (٥٣)
سپس هنگامى كه زيان را از شما برطرف كند، بناگاه دسته‌اى از شما به پروردگارشان شرك مى‌ورزند! (٥٤)