و از آن (مشرك) ان كسى است كه به (ظاهر به سوى) تو مى‌نگرد، و آيا تو (مى‌توانى) نابينايان را راهنمايى كنى، و گرچه هرگز نبينند؟! (٤٣)
براستى كه خدا هيچ گونه به مردم ستم نمى‌كند؛ و ليكن مردم بر خودشان ستم مى‌كنند. (٤٤)
و (ياد كن) روزى را كه (خدا) آنان را گرد مى‌آورد؛ گويا جز ساعتى از روز، (در دنيا) درنگ نكرده‌اند، (به اندازه‌اى كه) همديگر را مى‌شناسند؛ مسلماً كسانى زيان كردند، كه ملاقات خدا (و روز رستاخيز) را دروغ انگاشتند؛ و ره يافته نبودند. (٤٥)
و اگر، پاره‌اى از آنچه (از مجازات‌ها) كه به آنان وعده مى‌دهيم، به تو بنمايانيم، يا (قبل از عذاب آنان، جان) تو را كامل بگيريم، پس بازگشتشان تنها به سوى ماست؛ سپس خدا بر آنچه انجام مى‌دهند گواه است. (٤٦)
و براى هر امّتى، فرستاده‌اى است؛ و هنگامى كه فرستاده آنان بيايد، بينشان به دادگرى داورى مى‌شود؛ در حالى كه آنان مورد ستم واقع نمى‌شوند. (٤٧)
و (مشركان) مى‌گويند:» اگر راست گوييد، اين وعده (عذاب الهى) چه وقت است؟ « (٤٨)
بگو:» براى خودم هيچ زيان و سودى را مالك نيستم جز آنچه خدا بخواهد. براى هر امّتى سرآمد (عُمر معيّن) است؛ هنگامى كه سرآمد (عمر) آنان فرا رسد، پس ساعتى تأخير نمى‌كنند، و پيشى نمى‌گيرند. « (٤٩)
بگو:» آيا به نظر شما اگر عذاب او، شبانگاه يا در روز به سراغ شما آيد (، مى‌توانيد آن را دفع كنيد؟!) « (پس) چه چيزى را خلافكاران از (آمدن) آن به شتاب مى‌طلبند. (٥٠)
سپس، آيا آنگاه كه (عذاب) واقع شد، به آن ايمان مى‌آوريد؟! (به شما گفته مى‌شود:) حالا (ايمان مى‌آوريد؟) در حالى كه به (آمدن) آن همواره شتاب مى‌كرديد! (٥١)
سپس به كسانى كه ستم كردند گفته مى‌شود:» عذاب ماندگار را بچشيد! آيا جز به (كيفر) آنچه همواره به دست مى‌آورديد، مجازات خواهيد شد؟! « (٥٢)
از تو خبر مى‌گيرند:» آيا آن (وعده عذاب) حقّ است؟ «بگو:» آرى، به پروردگارم سوگند، كه آن حتماً حق است! و شما عاجز كننده (خدا) نيستيد. « (٥٣)