(منافقان) راضى شدند كه همراه (خانه) نشستگان باشند؛ و بر دل‌هايشان مهر نهاده شده؛ پس آنان فهم عميق نمى‌كنند. (٨٧)
ولى فرستاده [خدا] و كسانى كه با او ايمان آوردند، با اموالشان و جان‌هايشان جهاد كردند؛ و آنان، همه نيكى‌ها مخصوص آنهاست؛ و تنها آنان رستگارانند. (٨٨)
خدا براى آنان بوستان‌هاى (بهشتى) فراهم ساخته كه نهرها از زير [درختان‌] ش روان است؛ در حالى كه در آنجا ماندگارند؛ اين، كاميابى بزرگ است. (٨٩)
و عذر خواهان از عرب‌هاى صحرانشين (نزد تو) آمدند، تا به آنان رخصت (ترك جهاد) داده شود؛ و كسانى كه به خدا و فرستاده‌اش دروغ گفتند، (بدون هيچ عذرى در خانه) نشستند؛ بزودى به كسانى از آنان كه كفر ورزيدند، عذاب دردناكى خواهد رسيد! (٩٠)
بر كم‌توانان و بر بيماران، و بر كسانى كه نمى‌يابند چيزى را كه (در راه جهاد) مصرف كنند، هيچ تنگى (و تكليفى) نيست، هنگامى كه براى خدا و فرستاده‌اش خيرخواهى كنند؛ بر نيكوكاران هيچ راه (مؤاخذه‌اى) نيست؛ و خدا بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (٩١)
و (نيز تكليفى نيست) بر كسانى كه وقتى نزد تو آمدند تا سوارشان كنى، گفتى:» چيزى كه شما را بر آن سوار كنم، نمى‌يابم. « (آنان) روى برتافتند در حالى كه در اثر اندوه، اشك از چشمانشان سرازير مى‌شد! بخاطر اينكه نمى‌يابند چيزى را كه (در راه خدا) مصرف كنند. (٩٢)
راه (مؤاخذه،) تنها بر كسانى است كه از تو رخصت مى‌خواهند، در حالى كه آنان توانگرند (آنان) راضى شدند به اينكه با (خانه) نشستگان باشند؛ و خدا بر دل‌هايشان مُهر نهاده؛ و از اين رو نمى‌دانند. (٩٣)