براى شان آمرزش بخواهى، يا براى شان آمرزش نخواهى، اگر هفتاد بار براى آنان طلب آمرزش كنى، پس خدا آنان را نمى‌آمرزد! اين بدان سبب است كه آنان به خدا و فرستاده‌اش كفر ورزيدند؛ و خدا گروه نافرمانبرداران را راهنمايى نمى‌كند. (٨٠)
واپس‌ماندگان، بخاطر مخالفت با فرستاده خدا، به (خانه) نشينى‌شان (در هنگام جنگ تبوك) شادمان شدند؛ و از اينكه با اموالشان و جان‌هايشان، در راه خدا جهاد كنند، ناخشنود بودند؛ و گفتند:» در اين گرما، (براى جنگ) بسيج نشويد. « (اى پيامبر به آنان) بگو:» آتش جهنّم گرم‌تر است! «اگر (بر فرض) آنان همواره به طور عميق مى‌فهميدند. (٨١)
پس (منافقان) بايد، اندك بخندند و بسيار بگريند! به كيفر آنچه همواره كسب مى‌كردند. (٨٢)
و اگر خدا تو را (پس از جهاد) به سوى گروهى از آن (منافق) ان بازگرداند، و از تو رخصت خروج (به سوى ميدان جهاد ديگرى) بخواهند، پس بگو:» هيچ‌گاه با من خارج نخواهيد شد، و همراه من، با هيچ دشمنى نخواهيد جنگيد؛ [چرا] كه شما نخستين بار، به نشستن (در خانه) راضى شديد، پس با متخلّفان بنشينيد. « (٨٣)
و هرگز بر هيچ يك از آن (منافق) ان كه بميرد، نماز [و دعا] نخوان! و (براى طلب آمرزش) بر قبرش نايست؛ [چرا] كه آنان به خدا و فرستاده‌اش كفر ورزيدند؛ و مردند در حالى كه آنان نافرمانبردار بودند. (٨٤)
و اموال آن (منافق) ان و فرزندانشان، تو را به شگفت نياورد؛ جز اين نيست كه خدا مى‌خواهد، بدين سبب آنان را در دنيا عذاب كند، و جان‌هايشان بر آيد در حالى كه آنان كافرند. (٨٥)
و هنگامى كه سوره‌اى فرو فرستاده شود كه:» به خدا ايمان آوريد، و همراه فرستاده‌اش جهاد كنيد. «سرمايه‌دارانِ از آن (منافق) ان، از تو رخصت مى‌خواهند و مى‌گويند:» ما را رها ساز تا با فرو نشستگان باشيم. « (٨٦)