اين خدا پروردگار شماست! هيچ معبودى جز او نيست؛ آفريدگار هر چيزى است؛ پس او را بپرستيد؛ و او بر هر چيزى كارساز است. (١٠٢)
چشم‌ها او را در نمى‌يابند؛ و [لى‌] او چشم‌ها را در مى‌يابد؛ و او لطيف [و] آگاه است. (١٠٣)
در واقع دليل‌هاى بينش آورى از طرف پروردگارتان براى شما آمد؛ و هر كس با بصيرت بنگرد، پس به سود خود اوست. و هر كس كور (دل) باشد پس به زيان اوست؛ و من بر شما نگهبان نيستم. (١٠٤)
و بدينسان آيات (خود) را به گونه‌هاى مختلف بيان مى‌كنيم (و مخالفان انكار مى‌كنند)؛ و سرانجام مى‌گويند:» درس خوانده‌اى! «و عاقبت آن را براى گروهى كه مى‌دانند، روشن مى‌سازيم. (١٠٥)
از آنچه كه از طرف پروردگارت به سوى تو وحى شده، پيروى كن؛ هيچ معبودى جز او نيست؛ و از مشركان، روى گردان. (١٠٦)
و اگر (بر فرض) خدا مى‌خواست، (آنان) شرك نمى‌ورزيدند؛ و تو را بر آنان نگهبان قرار نداده‌ايم؛ و تو حمايتگر آنان نيستى. (١٠٧)
و (به معبودِ) كسانى كه غير از خدا را مى‌خوانند، دشنام ندهيد، پس (آنگاه آنان نيز) از روى دشمنى، بدون هيچ دانشى، خدا را دشنام مى‌دهند؛ اينچنين براى هر امتى كردارشان را آراستيم؛ سپس بازگشت آنان فقط به سوى پروردگارشان است؛ و آنان را از آنچه همواره انجام مى‌دادند، آگاه خواهد ساخت. (١٠٨)
و با شديدترين سوگندهايشان به خدا قسم خوردند، كه اگر نشانه (معجزه‌آسا) براى آنان بيايد، قطعاً بدان ايمان مى‌آورند؛ بگو:» نشانه‌هاى (معجزه‌آسا) فقط نزد خداست؛ و چه چيزى شما را (با درك حسّى) متوجه مى‌سازد كه هر گاه نشانه‌اى (معجزه‌آسا هم) بيايد، ايمان نمى‌آورند. « (١٠٩)
و دل‌هاى آنان و ديدگانشان را واژگونه مى‌سازيم؛ همان گونه كه نخستين بار به آن ايمان نياوردند؛ و آنان را در حالى كه در طغيانشان سرگردان مى‌شوند، وا مى‌گذاريم. (١١٠)