و هنگامى كه به آنان گفته شود:» به سوى آنچه خدا فرود آورده، و به سوى فرستاده [اش‌] بياييد. «مى‌گويند:» آنچه پدرانمان را بر آن يافته‌ايم، ما را بس است. «و آيا اگر (بر فرض) پدرانشان هيچ چيزى نمى‌دانستند، و هدايت نيافته بودند (باز از آنها پيروى مى‌كنند)؟! (١٠٤)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! بر شماست كه به خودتان [بپردازيد.] هر گاه شما هدايت يافتيد، كسى كه گمراه شده است، به شما زيانى نمى‌رساند. بازگشت همه شما فقط به سوى خداست؛ و شما را از آنچه همواره انجام مى‌داديد، آگاه خواهد كرد. (١٠٥)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا رسد، در هنگام وصيّت [بايد] از بين شما، دو (نفر) عادل را به گواهى دادن ميان خود [فرا خوانيد]؛ يا اگر شما در زمين مسافرت كرديد، و مُصيبت مرگ، شما را فرا رسيد، (و گواه مسلمان نيافتيد،) دو (نفر) ديگر از غير (همكيشان خود) تان را [به گواهى بطلبيد]. و اگر (در راستگويى گواهان) شك كرديد، آن دو را بعد از نماز نگاه مى‌داريد، پس آن دو به خدا سوگند ياد كنند كه:» اين (گواهى به حقّ) را به هيچ بهايى نمى‌فروشيم، و اگر چه (به سود) نزديكان باشد؛ و گواهى الهى را پنهان نمى‌كنيم، كه (اگر چنين كنيم) در اين هنگام حتماً ما از گناهكارانيم. « (١٠٦)
و اگر اطلاعى حاصل شد، كه آن دو (شاهد،) مستحق (كيفر) گناهى شده‌اند، پس دو (نفر) ديگر (نزديكان ميّت) از كسانى كه آن دو (شاهد) نخستين بر آنان ستم كردند، به جاى آن دو قرار مى‌گيرند، و آن دو به خدا سوگند ياد مى‌كنند كه:» قطعاً گواهى ما، از گواهىِ آن دو، سزاوارتر است؛ و تجاوزى نكرده‌ايم؛ كه (اگر چنين كنيم) در اين هنگام حتماً ما از ستمگرانيم. « (١٠٧)
اين [روش سوگند]، نزديك‌تر است، به اينكه گواهى را به صورت (صحيح) آن ادا كنند، يا بترسند از اينكه بعد از سوگند خوردنشان، سوگندهايى (به وارثان ميّت) برگردانده شود؛ و [خودتان را] از [عذاب‌] خدا حفظ كنيد، و گوش فرا دهيد؛ و خدا، گروه نافرمانبرداران را راهنمايى نمى‌كند. (١٠٨)