(همان) كسانى كه در كمين شما هستند، و اگر پيروزى‌اى از جانب خدا به شما برسد، مى‌گويند:» آيا [ما] با شما نبوديم؟ «و اگر بهره‌اى براى كافران باشد، مى‌گويند:» آيا [ما] بر شما مُسلّط نبوديم، و شما را (از ورود به جمعِ) مؤمنان باز نمى‌داشتيم؟ «پس خدا در روز رستاخيز، ميان شما داورى مى‌كند؛ و خدا هيچ راهى براى (تسلّط) كافران بر مؤمنان قرار نداده است. (١٤١)
براستى كه منافقان با خدا نيرنگ مى‌بازند؛ در حالى كه او به آنان ترفند مى‌زند؛ و هنگامى كه به نماز بر مى‌خيزند، با كسالت بر مى‌خيزند؛ در حالى كه (در برابر) مردم ريا كارى مى‌كنند؛ و جز اندكى به ياد خدا نيستند. (١٤٢)
ميان آن (كفر و ايمان) سرگشتگانند، نه سوى اينها، و نه سوى آنهايند؛ و هر كه را خدا در گمراهى وا نهد، پس هيچ راهى براى (نجات) او نخواهى يافت. (١٤٣)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! غير از مؤمنان، كافران را دوست (و سرپرست) مَگيريد؛ آيا مى‌خواهيد، عليه خود دليلى روشن، براى خدا قرار دهيد؟! (١٤٤)
براستى كه منافقان در فروترين طبقات آتش (دوزخ) قرار دارند؛ و هيچ ياورى برايشان نخواهى يافت؛ (١٤٥)
مگر كسانى كه بازگشت كردند و اصلاح نمودند و به خدا تمسّك جُستند، و دينشان را براى خدا خالص گردانيدند؛ پس آنان با مؤمنانند؛ و خدا در آينده مؤمنان را، پاداش بزرگى خواهد داد. (١٤٦)
اگر سپاسگزارى كنيد و ايمان آوريد، خدا مى‌خواهد با عذابِ شما چه كند؟ و خدا سپاسگزارى داناست. (١٤٧)