آقايى كه زياد به مسجد جمكران مى‌رود، مى‌گفت: «امام زمان (ع) را در مسجد جمكران ديدم به من فرمود: «به دل‌سوختگان ما بگو براى ما دعا كنند». او هزار سال است كه زندانى است. لذا هر كسى كه براى حاجتى به مكان مقدّسى مانند مسجد جمكران مى‌رود بايد كه اعظم حاجت (=بزرگ‌ترين خواسته) نزد آن «واسطه فيض»- يعنى فرج خود آن حضرت- را از خدا بخواهد. حضرت غايب (ع) داراى بالاترين علوم است و «اسم اعظم» پيش از همه در نزد خود آن حضرت است، با اين‌همه به هر كس كه در خواب يا بيدارى به حضورش مشرّف شده، فرموده است: «براى من دعا كنيد». در حالى كه [امام زمان (ع)] مُرده را زنده مى‌كند، خود در زندان وسيع [دنيا] به سر مى‌بَرد. امّا در مورد خود حق ندارد، هرچند براى ديگران- مخصوصاً در امور فردى- عنايت خاصّى دارد امّا در امور اجتماعى كه مربوط به خود آن حضرت است، خير! خدا كند ارتباط شيعه و اهل ايمان، با امام زمان (ع) قوّت بگيرد تا در مقام صبر، صبر و تحمّل كنند. [يقيناً] دعا در امر تعجيل فرج آن حضرت مؤثر است، امّا نه لقلقه زبان و «عجّل فرجه» خشك و خالى. دعاى فرج مثل نماز نافله، عمل مستحبّى است. يعنى راستى وجدّى از غيبت امام متأثر باشيم و از خدا بخواهيم كه فاصله هزار و چندصد ساله را كه ميان مردم و «واسطه فيض» افتاده است، برطرف شود و به پايان برسد. دعاى باحالِ حُزن و اندوه و با تأثر قلبى از مردم واقع نمى‌شود. اگر مى‌شد، قطعاً وضع اين‌طور نبود. راه خلاص از گرفتارى‌ها، منحصر است به دعا كردن در خلوات براى فرج ولى‌عصر (ع) آن هم با خلوص و صدق نيّت و همراه با توبه تا رابطه ما با ولى‌امر و امام زمان (ع) قوى نشود، كار ما درست نخواهد شد و قوّت رابطه ما با ولى‌امر (ع) ه مدر اصلاح نفس است.

امام زمان (ع) ناظر اعمال ما

چيزى كه باعث شرمندگى و خجالت‌زدگى ما مى‌شود اين است كه امام زمان (ع) همه چيز را مى‌داند و همه چيز را مى‌شنود. معصومين (ع) «عين الله الناظرة و اذن الله السامعه الواعيه» [=يعنى چشم بينا و گوش شنواى خداوند] هستند. اگر حرفى زده مى‌شود حتى قبل از آنكه ديگران و كسانى كه در مجلس هستند، بشنوند، آنها مى‌شنوند. چرا كارى نمى‌كنيد كه هميشه خودتان را پيش آن حضرت ببيند؟ [اگر] ما او را نمى‌بينيم، او كه ما را مى‌بيند. پس چرا اين‌قدر دوريم؟ آيا نبايد توجه داشته باشيم كه ما رئيسى داريم كه بر احوال ما ناظر است؟ واى بر احوال ما اگر در كارهايمان او را ناظر نبينيم و يا او را در همه‌جا ناظر ندانيم! با وجود اعتقاد به داشتن رئيسى كه «عين الله الناظرة» است آيا مى‌توانيم از نظر الهى فرار كنيم يا خود را پنهان كنيم؟ چه پاسخى خواهيم داد؟

چقدر سخت است اگر براى ما اين امر ملكه نشود كه در هر كارى كه مى‌خواهيم اقدام كنيم و انجام دهيم ابتدا «رضايت» و «عدم رضايت» او را در نظر نگيريم و رضايت و خشنودى او را جلب ننماييم! ما بايد رضا و ميل امام زمان (ع) را در كارها به دست آوريم. در امور اجتماعى نبايد به ديگران نگاه كنيم و از اين و آن پيروى كنيم. زيرا اين افراد معصوم نيستند، هرچند بزرگ و بزرگوار باشند. اگر در راه امام عصر (ع) باشيم چنانچه به ما بد و ناسزا هم بگويند نبايد ناراحت شويم بلكه هم‌چنان بايد در آن راهِ حق و حقيقت ثابت‌قدم و استوار باشيم.

انصاف اين است كه در زمان نزديك به ظهور كه ظلم فراگير مى‌شود به افرادى كه در دين و ايمان باقى مى‌مانند، عنايات و الطاف خاصّى مى‌شود تا از دين خارج نشوند. زيرا حضرت ولى‌عصر (ع) تكيه‌گاه مردم است و كسانى كه تكيه‌گاهشان امام باشد، كوهِ ايمانند. ما اهل علم در هر حال بايد به وظيفه خود عمل كنيم. نوكرهاى امام زمان (ع) عموماً بايد عمل به وظيفه كنند، توسلات را هم داشته باشند.

راه‌هاى ارتباط با امام عصر (ع)