راه ايجاد و ارتباط با اهل بيت (ع) و مخصوصاً حضرت ولى‌عصر (ع) عبارت است از «معرفت خداوند متعال» و بعد «اطاعت محض از پروردگار». اين دو، موجب حبّ به خداوند و محبّت نسبت به همه كسانى كه خداوند آنها را دوست مى‌دارد؛ مثل انبيا و اوصيا- مخصوصاً علاقه و ارتباط با محمّد و آل محمّد (ع)- مى‌شود كه نزديك‌ترين آنها به ما حضرت صاحب‌الامر (ع) است.

لازم نيست كه انسان در پى اين باشد كه به خدمت حضرت ولى‌عصر (ع) تشرّف حاصل كند. بلكه شايد خواندن دو ركعت نماز و سپس توسل به ائمه (ع) بهتر از تشرّف باشد، زيرا هرجا كه باشيم آن حضرت مى‌بيند و مى‌شنوند. ضمناً عبادت در زمان غيبت افضل از عبادت در زمان حضور است و زيارت هر كدام از ائمه اطهار (ع) مانند زيارت خود حضرت حجّت (ع) است.

در زمان غيبت عنايات و الطاف امام زمان (ع) نسبت به محبّان و شيعيانش زياد ديده شده. باب بقا و حضور كلّاً مسدود نيست، بلكه اصل «رؤيت جسمانى» را هم نمى‌شود انكار كرد. ما در درياى زندگى در حال غرق شدن هستيم. دستگيرى «ولى خدا» لازم است تا سالم به مقصد برسيم. بايد به ولى‌عصر (ع) استغاثه كنيم كه مسير را روشن سازد و ما را تا مقصد همراه خود ببرد.

كجا رفتند كسانى كه با صاحب‌الزّمان (ع) ارتباط داشتند؟ ما خود را بيچاره كرده‌ايم كه قطع ارتباط نموده‌ايم و گويا هيچ چيز نداريم. اگر بفرماييد: به آن حضرت دسترسى نداريم؟ جواب شما اين است كه چرا به انجام واجبات و ارتكاب محرّمات ملتزم نيستيد. او به همين امر از ما راضى است. ترك واجبات و ارتكاب محرّمات، حجاب و نقاب ديدار ما از آن حضرت است.

تنها پيدا كردن و ديدن آن حضرت (ع) مهم نيست. زيرا ديدن آن حضرت در عرفات يا در جاى ديگر كه هميشه ميسور نمى‌شود و ممكن نيست. [امّا] اگر مشرّف شديد به آن حضرت نگوييد كه از خدا براى من زن، خانه، دفع فلان بيمارى يا امراض به‌خصوص و ... بخواه. زيرا اينها چندان اهميت ندارد. همچنين آقاى ديگرى گفت: در اعتكاف مسجد كوفه آن حضرت را در خواب ديدم كه به من فرمود: اينهايى كه به اينجا آمدند از مؤمنين خوب هستند ولى هر كس حاجتى دارد و براى برآورده شدن حاجت خود آمده است مانند خانه، فرزند. و هيچ‌كدام براى من نيامده‌اند. مطلب همين‌طور است. هر كدام در فكر حوائج شخصى خود هستيم و به فكر آن حضرت نيستيم.

هر كسى بايد به فكر خود باشد و راهى براى ارتباط با حضرت حجّت (ع) و فرج شخصى خويش پيدا كند؛ خواه ظهور و فرج آن حضرت دور باشد يا نزديك. عده‌اى بوده‌اند كه گويا حضرت غايب در پيش آنها حاضر و ناظر بوده است. آن حضرت آن‌قدر به ما نزديك و از حال ما باخبر است امّا ما از او غافل و بى‌خبريم و مى‌پنداريم كه دوريم! حيف كه ما قدردانِ نعمتِ ولايت نيستيم.

حاج محمّدعلى فشندى (ره) هنگام تشرف به محضر حضرت صاحب (ع) عرض مى‌كند: مردم دعاى توسل مى‌خوانند و در انتظار شما هستند و شما را مى‌خواهند و دوستان شما ناراحتند. حضرت مى‌فرمايد: دوستان ما ناراحت نيستند! كسانى كه منتظر فرج هستند كه براى خدا و در راه خدا منتظر آن حضرت باشند، نه براى برآوردن حاجات شخصى خود. آرى! تشنگان را جرعه وصال و شيفتگان جمال را آب حيات و معرفت مى‌دهند. آيا ما تشنه معرفت و طالب ديدار هستيم و آن حضرت آب نمى‌دهد با آنكه كارش دادرسى به همه است و به مضطرّان عالم رسيدگى مى‌كند؟!

آن حضرت از چشم ظالمان محجوب (=پنهان) است. «المحجوب عن اعين الظالمين» امّا كسانى كه نه ظالمند و نه رفيق ظالمند و نه با ظالمان معاشرند و نه در خانه و محلّه ظالمان هستند، آن حضرت از ديده آنها محجوب نيستند. ثانياً ديدن با چشم موضوعيت ندارد بلكه طريق و وسيله‌اى است براى حصول يقين. اگر آدم از پشت پرده، صدايى را شنيد و بودن گوينده‌اى را يقين كرد و او براى ما خبرهايى داد كه مطابق با واقع شد، [ما] به وجود گوينده، يقين پيدا مى‌كنيم هرچند چشمانمان او را نبيند. ثالثاً همين ديدن را خيلى از بزرگان علماى ما هم ادّعا كرده‌اند، كه اگر بگوييم آنها دروغگو بوده‌اند، ديگر معلوم است كه ما در چه حالى هستيم.

چرا حضرت بيمناك و خائف هستند؟

در زيارت حضرت غايب (ع) وارد شده است: «السلام عليك ايّها المهذّب الخائف» [=سلام بر تو اى آراسته بيمناك‌]. با اينكه انسان خائن، خائف است «الخائن خائف» و شخص مهذّب و بى‌گناه و پاك، از كسى بيم ندارد؛ امّا آن حضرت با آن حريم پاك، از اظهار (و نشان دادن خود) خائف است. او به خاطر گناهان و به خاطر اعمال [بد] ما است كه [بيش از] هزار سال در بيابان‌ها در به در و خائف است. سبب غيبت امام زمان (ع) خود ما هستيم. زيرا دستمان به او نمى‌رسد وگرنه، اگر در ميان ما بيايد و ظاهر و حاضر شود چه كسى او را مى‌كُشد؟ آيا جنّيان او را مى‌كُشند يا ما انسان‌ها؟ ما پيشتر و در طول تاريخ ائمه (ع) امتحان خود را پس داده‌ايم!

شايد از بعضى از روايات استفاده شود كه عمر حضرت حجّت (ع) در پس از ظهور زياد نباشد. لذا بعضى از منتظران حضرتش از اين جهت ناراحتند، امّا فكر نمى‌كنند كه يك روز [حكومت و زندگى با آن حضرت‌] به سال‌ها مى‌ارزد.

دعا مى‌كنيم كه خداوند كام ما شيعيان را با فرج امام زمان (ع) شيرين گرداند!