بهترين كار براى به هلاكت نيفتادن در آخرالزّمان، دعاى فرج امام زمان (ع) است؛ البته دعايى كه در همه اعمال ما اثر بگذارد. قطعاً اگر كسانى در دعا جدّى و راستگو باشند، مبصراتى (=ديدنى‌هايى) خواهند داشت. بايد دعا را با شرايط آن خواند و «توبه از گناهان» از جمله شرايط دعا است.

مخصوصاً دعاى شريف «عظم البلا و برح الخفا» را بخوانيم و از خدا بخواهيم كه صاحب كار را برساند. با او باشيم. اگر رساند كه رساند و اگر نرساند [حداقل‌] از كنار او دور نشويم. از رضاى او دور نرويم. [امام زمان (ع)] حرف‌هايى [را] كه ما با يكديگر مى‌زنيم، مى‌داند. در هر حال براى تعجيل در امر فرج و رفع نگرانى‌ها و گرفتارى‌ها و نجات و اصلاح حال مؤمنين [اين دعا] را بخوانيم: «اللّهمّ اكشف هذه الغمّة عن هذه الامّة بظهوره» خداوندا با ظهور حضرت حجّت (ع) اين ناراحتى و نگرانى را از اين امّت برطرف نما! تنها انتظار فرج كافى نيست «تهيّأ» (=آمادگى)، اطاعت و بندگى نيز لازم است؛ مخصوصاً با توجّه به قضايايى كه پيش از ظهور امام زمان (ع) واقع مى‌شود به حدّى كه «ملئت ظلماً و جوراً». خدا مى‌داند كه به واسطه ضعف ايمان بر سر افراد چه مى‌آيد. خدا كند كه ظهور آن حضرت با عافيت مطلق براى اهل ايمان باشد و زود تحقّق پيدا كند.

ابتلائات شيعه امروز بسيار زياد است. از ظلم و ستم و بلا و فشارى كه بر سر اسلام و مسلمانان- به خصوص اهل ايمان- مى‌آيد، كارد به استخوان رسيده است. بيمارى‌هاى مختلف و حوادث زياد شده است. بايد در مشاهد مشرّفه و مواقف مهمّه براى رفع ابتلائات شيعه دعا كرد و تضرّع نمود. ما بايد از همه بخواهيم كه متوسل شوند و دعا كنند و تضرّع نمايند تا بلكه فرجى حاصل شود. دعاى فرج اگر موجب فرج عمومى نشود براى دعا كننده موجب فرج خواهد بود.- إن‌شاءالله- چنانچه در بعضى از روايات آمده: «دعا كنيد كه در آن فرج شماست». برخى از مردم به مرحوم آقاى شيخ حسنعلى تهرانى متوسل مى‌شدند و نتيجه مى‌گرفتند ولى متوجّه امام عصر (ع) نيستند. ما بايد به بيش از اينها به امام عصر (ع) متوسل باشيم تا نتيجه بگيريم. اگر اهل ايمان، پناهگاه حقيقى خود- حضرت صاحب (ع)- را بشناسد و به آن پناه برند امكان ندارد كه از آن ناحيه مورد عنايت واقع نشوند.

از مهم‌ترين دعاها، دعاى فرج امام زمان (ع) است. همه مشكلات مردم و حكومت‌ها از غيبت آن حضرت است. براى رفع مشكلات اجتماعى و حوائج مردم بايد همان‌طورى دعا كرد كه انسان براى رفع مشكل خودش دعا مى‌كند. دعا اگر دعا باشد تأثير خواهد كرد».

دعاى تعجيل فرج، دواى دردهاى ماست. در روايت است كه در آخرالزمان همه هلاك مى‌شوند، مگر كسانى كه براى فرج دعا كنند. «إلّا من دعا بالفرج». ائمه (ع) ما با اين بيان، خيلى به اهل ايمان و شيعيان عنايت كرده‌اند تا خود را بشناسند. يعنى اگر براى فرج دعا مى‌كنيد علامت آن است كه هنوز ايمانتان پابرجاست. [معصومين (ع)] فرموده‌اند: در آخرالزمان اين دعاى فرج را كه دعاى «تثبيت در دين» است بخوانيم: «يا الله، يا رحمان، يا رحيم يا مقلّب القلوب، ثبّت قلبى على دينك» در زمان غيبت به خواندن دعاى «اللّهمّ عرّفنى نفسك ...» سفارش شده است. به حجّ كه مى‌رويد اهمّ حاجات را از خدا بخواهيد و آن فرج حضرت ولى‌عصر (ع) است كه فرج بشريّت است. بعد از آن نابودى حكومت‌هاى فاسد و جائر را بخواهيد. خدا كند راهى براى «شرح صدر» پيدا كنيم كه به واسطه رئيس و [سَروَرمان‌] تحيّر قلبى‌مان برطرف شود. «فرج» ولو يك ساعت باشد، بعد از آن روشنايى است ائمه (ع) ما اين مطلب را با ما اتمام حجّت كرده‌اند و فرموده‌اند: «براى فرج بسيار دعا كنيد»، البته نه با لقلقه زبان. خود امام در مسجد سهله، جمكران، در خواب و بيدراى در گوش افرادى از دوستانش بدون اينكه او را ببيند، فرموده است: «فرج من نزديك است، دعا كنيد» يا به نقلى فرموده: «فرجم نزديك شده دعا كنيد «بداء» حاصل نشود». چه مصائبى بر امام زمان (ع) كه مالك همه كره زمين است وارد مى‌شود. آن حضرت در چه حالى هستند و ما در چه حالى! او در زندان است و خوشى و راحتى ندارد و ما چقدر از مطلب غافليم و توجه نداريم. كسانى كه در خواب و بيدارى تشرّف حاصل نموده‌اند از آن حضرت شنيده‌اند كه فرموده است: «براى تعجيل فرج من زياد دعا كنيد». خدا مى‌داند تعداد اين دعاها بايد چقدر باشند تا مصلحت ظهور فراهم آيد. بايد دعا را با شرايط آن انجام داد و توبه از گناهان از جمله شرايط دعا است. چنان‌كه فرموده‌اند: «دعاء التائب مستجاب» نه اينكه براى تعجيل فرج دعا كنيم [در حالى كه‌] كارهايمان براى تبعيد (=به تأخير انداختن و دور كردن) آن حضرت باشد.

خدا چه صبرى داده به حضرت غايب (ع) كه هزار سال مى‌بيند بر سر مسلمان‌ها چه بلاهايى مى‌آيد و خود آنها چه بلاهايى بر سر هم مى‌آورند و همه را تحمّل مى‌كند. اميدواريم خداوند براى يك مشت شيعه مظلوم، صاحبشان را برساند زيرا در عالم چنين سابقه نداشته و ندارد كه رئيس و رهبرى از مريدان و لشكرش اين قدر غيبت طولانى داشته باشد. چه بايد گفت؟ معلوم نيست تا كى! در تمام امّت‌هاى گذشته مقدّر شده است ولى در هيچ امّتى چنين غيبتى با وقتِ نامعلوم و غير مقدّر اتفاق نيفتاده است.

اگر بدانيم دعاى ما اثر دارد و باز دعا نكنيم، مقصرّيم. حضرت غايب (ع) عجب صبرى دارند! با اينكه از تمام آنچه كه ما مى‌دانيم يا نمى‌دانيم اطّلاع دارد و از همه امور و مشكلات و گرفتارى‌هاى ما باخبر است.

خود حضرت مهدى (ع) هم منتظر روز موعود است و خودش مى‌داند كه چه وقت ظهور مى‌كند. اينكه گفته مى‌شود آن حضرت وقت ظهورش را نمى‌داند، درست نيست. دعاى تعجيل فرج دواى همه دردهاى ماست. مى‌پرسند: «چرا اين همه دعا مى‌كنيم مستجاب نمى‌شود؟» [پاسخ اين است:] شرط استجابت دعا، توبه است. لذا ملائكه مى‌گويند: چرا دعا را با شرطش- كه توبه باشد- به جا نمى‌آوريد تا مستجاب شود؟ ما بايد امام زمان (ع) را حاضر فرض كنيم. هرجا مى‌رود، برويم و مى‌توانيم! ولى گويا نمى‌خواهيم در راه رضاى آن حضرت باشيم، نه اينكه رضاى آن حضرت را نمى‌دانيم يا نمى‌توانيم تحصيل كنيم. مهم‌تر از دعا براى تعجيل فرج، دعا براى ايمان و ثبات قدم در عقيده و عدم انكار آن حضرت تا ظهور او مى‌باشد. اگر ظهور آن حضرت نزديك باشد، بايد هر كس خود را براى آن روز مهيّا سازد از جمله آنكه از گناهان توبه كند. همين توبه باعث مى‌شود