خدا مى‌داند كه اين بدبختى بزرگ، چه بر سر ما آورده است؛ چنان‌كه همو مى‌داند كه در اين وضعيت، گستره غيبت تا كجا ادامه مى‌يابد و چه روز و روزگار دهشتناكى را فراروى خواهيم داشت؟ وضعى كه جمله ماحصل غيبت و غفلت ماست.

تعامل (؟!) يك سويه ما با حجج الهى و به ويژه حضرت صاحب الزّمان (ع)، نيز از همين‌جاست؛ «در خدمت گرفتن حضرت دوست و نه در خدمت ايشان آمدن».

قبلًا دراين‌باره بسيار سخن رفته است. در ميان ما و براى ما، امام، تنها يك امكان در عرض ساير امكانات است؛ آن هم براى رفع و رجوع امور جارى و عادت شده كه برقرارى و انتظام اجزاى آن را عين نيكى و صواب و صلاح مى‌پنداريم و كم و زيادش هم ما را به فغان مى‌آورد تا آنجا كه دل خوش مى‌داريم كه شايد حضرت مساعدت و شفاعت نموده و بقا و دوام آن را إلى‌الابد باعث شود و مبادا كه آب در دلمان بجنبد.

وا اسفا از اين همه ظلم كه ناخواسته از سوى ما بر حجم و گستره ساير ظلم‌ها مى‌افزايد!

اين همه در حالى است كه از اين گونه پرسش‌ها غفلت مى‌كنيم:

\* آيا اگر چنان‌كه خداوند و پيامبر اكرم (ص) مقرّر كرده بودند، مديريت و انتظام امور به دست امام معصوم بود، به اين وضع و روزگار مى‌رسيديم؟

\* آيا همين فرهنگ و تمدن پر بلا و آفت را تجربه مى‌كرديم؟ يا وضعى ديگرگون نصيب خلق عالم مى‌شد؟؛

\* آيا اصلاح امور و نيل به وضعى مطلوب در گرو جابه‌جايى برخى روابط و مناسبت‌هاى جارى است و با انجام پاره‌اى تغييرات مى‌توان به تجربه حيات معنادار و كامل و مملوّ از عدالت و پاكى اميدوار بود؟؛

\* طرح كلّى و جزئى امامت براى اداره مناسبات مادى و فرهنگى بشر چه بوده است؟ و ...

اگر چشم مى‌گشاديم، اين معنا را كه ذكرش در دعاى عهد رفته است، درمى‌يافتيم: «ظَهَرَالْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ‌؛ ظلم و فساد در خشكى و دريا آشكار شده، ظلمى كه حاصل عمل خود مردم است».

- بايد دست به دعا برداريم، شايد حضرت مدد دهد و ما پى به فقر خود ببريم و به وسعت و ژرفاى تباهى منتشر در گستره زمين برسيم؛

- بايد دست به دعا برداريم، شايد حضرت ما را به درك «اضطرار و اضطراب» عالم و آدم نايل سازد؛

- بايد دست به دعا برداريم، شايد حضرت موعود ما را در كشف «چرا خواندن و چگونه خواندن امام» مدد دهد؛

- بايد دست به دعا برداريم، شايد عطش و تشنگى به جان ما بيفتد و «دعاى فرج» بخوانيم، خواندنى كه در طرفةالعينى دعا را مستجاب مى‌سازد؛

- ما، مى‌بايست بياموزيم كه براى دين‌دارى و حفظ دين كه عين سلامت و نيك‌بختى دنيا و آخرت است بايد «در خدمت آمد»؛ «نه آنكه در خدمت بگيريم».

دين، در خود و با خود، براى هر يك از ساحات وجودى آدمى، بهره‌مندى ويژه‌اى دارد كه در قلم و بيان اين حقير نمى‌آيد. به همان سان كه هر يك از مراتب ديندارى، از ساده‌ترين تا عالى‌ترين مرتبه كه تجربه نفس مطمئّنه است، نورانيت، بركت، نعمت، امنيت و ... ويژه خود را ارزانى مى‌دارد كه اميد مى‌رود خداوند به واسطه حضرت موعود (ع) توفيق تجربه آن مراتب عالى را عطايمان فرمايد. إن‌شاءالله.

از همين‌جا، در هر مرتبه‌اى كه هستيم و هر مرتبه‌اى را كه طلب مى‌كنيم، نيازمند آمادگى هستيم براى «در خدمت آمدن»، «تسليم شدن» و «روى نياز آوردن به درگاه بى‌نياز حكيم».

به راستى اگر از ما در همين باره پرسيده شود، چه جوابى داريم؟

حقيقى‌ترين نعمت و حقيقتِ نعمت كه به واسطه‌اش ساير نعم چون باران سرازير مى‌شود، وجود گرامى حضرت ولى امر خداوند، وصى رسول ربّ‌العالمين، مقام امامت و ولايت است. هيهات كه «كفران اين نعمت» آن را از كفمان ربود و از آن بدتر، بلاى «نسيان شناسايى قدر نعمت» را نيز بر آن افزود؛ به دو درد مبتلا گشته‌ايم، از دست دادن نعمت يك ابتلاء است و فقدان شناخت درباره اين نعمت ابتلايى ديگر، باقى بيمارى‌هاى مهلك و مبتلابه، از اينجا ناشى مى‌شود.

خداوند يكتا را به آيت كبراى خداوند، حضرت نبأ العظيم، اميرالمؤمنين، على (ع) قسم مى‌دهيم كه پيش و بيش از همه چيز ما را قدرشناس نعمت ولايت و امامت در گستره هستى كند. إن‌شاءالله.

\*\*\*

در حاشيه به اطّلاع همه موعوديان گرامى مى‌رساند كه لطف بى‌شائبه اداره محترم پست به مطبوعات و افزايش ٣٠٠ درصدى هزينه ارسال يك نسخه مجله براى شما باعث شده تا ما ديگر امكان ارسال مجله را نداشته باشيم و چنانچه روند افزايش قيمت كاغذ به همين منوال باشد نيز ديگر امكان انتشار مجله را هم از دست خواهيم داد.

تا ماه قبل هر نسخه از مجله با صرف هزينه ٧٠٠ ريال، توسط پست براى شما ارسال مى‌شد. در حال حاضر اين هزينه به ٢٨٠٠ ريال افزايش يافته است. به همان سان كه شماره قبلى مجله با كاغذ كاهى روسى از قرار كيلويى ٨٤٠٠ ريال منتشر شده بود؛ در حالى كه اين شماره با همان كاغذ از قرار هر كيلو ١٠٥٠٠ ريال منتشر شده است.

نمى‌دانيم شكايت به كجا بريم، امّا مى‌دانيم كه ناگزيريم همه اعضاى خانواده موعود را متذكر اين تغييرات كنيم و از آنان بخواهيم كه حسب تكليف، براى نشر اين معارف و تدارك خوارك فرهنگى لازم خانواده‌ها و به ويژه جوانان، در خور توان خود اقدام كنند.

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مُجمل.