در طول يك هزار سال گذشته بعد از آغاز جنگ‌هاى صليبى عليه اسلام، مطالعات اسلام‌شناسان غربى با انگيزه و روحيه صليبى و اسلام‌ستيزى حاكم بر جوامع غربى صورت گرفته است. اين روحيه سبب سردرگمى آنان در بررسى زندگانى پيامبر اعظم (ص) و منابع اسلام شده است. در قسمت نخست اين مقاله، با استفاده از منابع لاتين كه اسلام‌شناسان غربى درباره اسلام و زندگانى پيامبر (ص) تأليف نموده‌اند اهداف سياسى و فرهنگى آنها براى توهين به ساحت مقدس پيامبر اعظم (ص) مورد نقد و بررسى قرار گرفت. در اين قسمت پايانى آن را تقديم خوانندگان گرامى مى‌كنيم.

شبهات عليه جهاد در اسلام‌

برخى از اسلام‌شناسان مسيحى در كتب خود بر اين نكته تأكيد مى‌كنند كه اسلام، دين شمشير و زور است و جهاد اسلامى، براى تحميل عقيده و سلب آزادى از پيروان مذاهب ديگر تشريع شده است.

اسقف دانكن بلاك مك دونالد، ميسيونر برجسته آمريكايى در كتاب خود، سيماى اسلام مى‌نويسد: «وظيفه دينى هر فرد مسلمانى است كه اسلام را با شمشير و زور، انتشار و گسترش دهد.»[١] اسقف مونتگمرى وات ميسيونر معروف انگليسى نيز اظهار مى‌دارد كه: «جهاد در اسلام براى ارضاى شهوت جنگ‌طلبى قوم عرب جاهلى تجويز گرديده است».[٢] مورّخ معروف «ويل دورانت» نيز اسلام را دين شمشير مى‌داند.[٣]

كسى كه با سيره پيامبر اعظم (ص) و فتوحات مسلمانان و منابع اوّليه اسلام آشنايى درستى داشته باشد، به خوبى مى‌داند كه اين‌گونه اظهارات، جز به منظور تضعيف روحيه ملّت‌هاى اسلامى و كم‌رنگ جلوه دادن فداكارى و ظلم‌ستيزى آنان، و جلوگيرى از پيشرفت و نفوذ اسلام در جهان پديد نيامده است.

در طول تاريخ، اقوام و ملل وحشى و زمامداران خودسر جهان به منظور كشورگشايى، استعمار و غارت سرمايه‌هاى ملّى، افزودن بر نيروهاى انسانى و احياناً اشباع عطش خونريزى و عاطفه غرورآميز ملى و مذهبى خود، دست به جنگ و خونريزى مى‌زدند و پس از خاتمه جنگ، عقايد و افكار خود را بر ملل مغلوب تحميل مى‌كردند؛ امّا برخلاف آنها سپاهيان اسلام تنها براى رفع ظلم و تحقّق بخشيدن به عدالت اجتماعى و سربلندى كلمه حق جنگيدند و هنگامى كه آثار ستم و عدوان از بين رفت و محيط از لوث تعدّى و تجاوز