باده بده ساقيا، ولى ز خُمّ غدير		چنگ بزن مطربا، ولى بياد امير
تو نيز اى چرخ پير بيا ز بالا به زير		داد مسرّت بده ساغر عشرت بگير
بلبل نطقم چنان قافيه‌پرداز شد		كه زهره در آسمان به نغمه دمساز شد
محيط كون و مكان دائره ساز شد		سَروَر روحانيان هو العلّى الكبير
نسيم رحمت وزيد، دهر كهن شد جوان‌		نهال حكمت دميد پر ز گل ارغوان‌
مسند حشمت رسيد به خسرو خسروان‌		حجاب ظلمت دريد ز آفتاب منير
وادى خمّ غدير منطقه نور شد		يا زِ كفِ عقل پير تجلّى طور شد
يا كه بيانى خطير ز سرّ مستور شد		يا شده در يك سرير قران شاه و وزير
شاهد بزم ازل شمع دل جمع شد		تا افق لم يزل روشن از آن شمع شد
ظلمت ديو و دغل ز پرتوش قمع شد		چه شاه كيوان محل شد به فراز سرير
چون به سر دست شاه شير خدا شد بلند		به تارك مهر و ماه ظل عنايت فكند
شوكت فر و جاه به طالعى ارجمند		شاه ولايت پناه به امر حق شد امير
مژده كه شد مير عشق وزير عقل نخست‌		به همّت پير عشق اساس وحدت درست‌
به آب شمشير عشق نقش دوئيت بشست‌		به زير زنجير عشق شير فلك شد اسير
فاتح اقليم جود به جاى خاتم نشست‌		يا به سپهر وجود نير اعظم نشست‌
يا به محيط شهود مركز عالم نشست‌		روى حسود عنود سياه شد همچو قير
صاحب ديوان عشق عرش خلافت گرفت‌		مسند ايوان عشق زيب و شرافت گرفت‌
گلشن خندان عشق حسن و لطافت گرفت‌		نغمه دستان عشق رفت به اوج اثير
جلوه به صد ناز كرد ليلى حسن قِدم‌		پرده ز رخ باز كرد بدر منير ظُلم‌
نغمه‌گرى ساز كرد معدن كلّ حكم‌		يا سخن آغاز كرد عن اللّطيف الخبير
به هر كه مولا منم على است مولاى او		نسخه اسما منم على است طغراى او
سرّ معمّا منم على مجلاى او		محيط انشا منم على مدار و مدير
طور تجلّى منم سينه سينا على است‌		سرّ اناالله منم آيت كبرا على است‌
ذرّه بيضا منم لؤلؤ لالا على است‌		شافع عقبى منم على مشاور و مشير
حلقه افلاك را سلسله جنبان على است‌		قاعده خاك را اساس و بنيان على است‌
دفتر ادراك را طراز و عنوان على است‌		سيد لولاك را على وزير و ظهير
دائره كن فكان مركز عزم على است‌		عرصه كون و مكان خطّه رزم على است‌
در حرم لامكان خلوت بزم على است‌		روى زمين و زمان به نور او مستنير
قبله اهل قبول غرّه نيكوى اوست‌		كعبه اهل وصول خاك سر كوى اوست‌
قوس صعود و نزول حلقه ابروى اوست‌		نقد نفوس و عقول به بارگاهش حقير
طلعت زيباى او ظهور غيب مصون‌		لعل گهرزاى او مصدر كاف است و نون‌
سرّ سويداى او منزّه از چند و چون‌		صورت و معناى او نگنجد اندر ضمير
يوسف كنعان عشق بنده رخسار اوست‌		خضر بيابانِ عشق تشنه گفتار اوست‌
موسى عمران عشق طالب ديدار اوست‌		كيست سليمان عشق بر در او؟ يك فقير!
اى به فروغ جمال آينه ذوالجلال‌		«مفتقر» خوش مقال مانده به وصف تو لال‌
گرچه براق خيال در تو ندارد مجال‌		ولى ز آب زلال تشنه بود ناگزير