ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٥ - مولاى من!

مولاى من!

غزاله جعفرى‌

امروز كه عزم رويش دارم كاش مى شد بذر شوم و خود را در خاك پايت پنهان كنم، و تا با آبى ترين نقطه هستى بالا روم.

هر وقت كه روشنايى دعا را در تيرگى دلم مى كارم، بهاران آرام، آرام در برگ هايم مى خزد و ساقه هايم عاشقانه تو را فرياد مى زنند.

و غروب هر جمله كه عطر تو در كوچه پس كوچه هاى غبارآلودم مى پيچد، كوچه هاى خاك گرفته دلم از بوى خوشت عطرآگين مى شود.

آقاى من!

به زلال اشك هايم قسم در كوچه هاى غمين و غريب روزگار تنها در هواى آينده روشن انتظار نفس مى كشم ...

و ظهورت را به انتظار نشسته ام ...