مقدمه «پروفسور آربرى» بر قرآن مشتمل بر مطالب گويايى است كه آرا و نظريات مترجمان و اهداف آن‌ها را در ترجمه قرآن، از قرن دوازدهم ميلادى، به زبان‌هاى اروپايى به عرصه نقد و تحليل مى‌كشاند و نكات مهمى را از لابلاى فحواى كلام ايشان ارائه مى‌دهد. آربرى در بخشى از ترجمه و شرح رموز بى‌خودى مرحوم «علامه اقبال لاهورى» مى‌گويد:

اروپا در طى قرن‌ها نسبت به اسلام نظر مساعدى نداشت، به اين معنا كه از توجه به كارهاى مثبت و تمدن مسلمانان چشم‌پوشى شد، زيرا تحقيق دست‌خوش اغراض حرفه‌اى مذهبى شده بود.

آربرى نيز مانند ساير محققان عقيده دارد كه اكنون اغراض ناشى از حرفه مذهبى از بين رفته است، در صورتى كه چنين نيست و هنوز همان عوامل و ايادى مشغول تحريف و قلب حقايق و سم‌پاشى هستند.

در تاريخ مى‌خوانيم كه نمايندگان «مسيحيان نجران» وقتى به مدينه وارد شدند، با كمال احترام مورد پذيرايى رسول اكرم (ص) و ساير مسلمانان قرار گرفتند و و رسول خدا (ص) پيام توحيد و نفى شرك و انسان‌پرستى و وحدت بين اديان را بر آن‌ها عرضه فرمود و كار به «مباهله» (نفرين بر دروغ پردازان) كشيد، ولى نمايندگان برجسته مسيحى از قبول آن خوددارى نموده و از تسليم شدن به حق طفره رفتند! از آن پس كه راه توافق و همكارى ميان پيروان دو دين مسدود شد، بازار جعل، تزوير و تحريف حقايق رواج گرفت، و پدران روحانى به جاى نشر حقيقت، به افسانه‌بافى و اسطوره سازى پرداختند و نگذاشتند مسيحيان جهان از نعمت برادرى جهانى با مسلمانان برخوردار شوند و در اين زمينه از ابراز هيچ نوع تهمت و افترايى درباره اسلام پرهيز نكردند، به گونه‌اى كه اسلام با بغض مسيحيت و عناد كليسا مواجه گرديد و در حقيقت معارضه بلكه مبارزه غرب با شرق به صورت جنگ‌هاى مذهبى درآمد و در نتيجه دوره دويست ساله جنگ‌هاى صليبى جهان را به خاك و خون كشيد. «برتراند راسل» فيلسوف انديشمند و رياضى‌دان قرن‌بيستم، در تبيين ماهيت اين فرايند مى‌گويد: