و ديگر هيچ وقتِ خدا، «اميرمحمد» روى دفتر مشقش خوابش نخواهد برد و مى دانم كه تو به رويش نخواهى آورد كه چرا بعدازظهرها يك راست نمى رود خانه و چرا هر ماه، پول هاى كيف پدرش، يكهو زياد مى شوند ...

و آن وقتِ «نمى دانم كى» كه برسد، حتى محرّم هاى مان فرق خواهد كرد. تركيبى مساوى از غم و شادى خواهد بود. و دو ستون زنجيرزنان و سينه زنانِ محلّه مان تا بى نهايت امتداد خواهد يافت و آن وقت، نوحه خوانِ دسته، سكوت را زمزمه خواهد كرد و در دست هر كدام از بچه هاى محل، يك شمع خواهد بود و تن هركدام شان، يك پيراهن سپيد، با شال سبز دور گردن ...

و آن وقتِ «نمى دانم كى» كه بيايى، ديگر هيچ گربه اى بر سر ته مانده غذايى، با پيرزن كنار پياده رو خيابان بلوار- كه مى گويند عاشق است- دعوايش نمى شود. و آن وقت تو، دنيا را به دل هاى كوچك خواهى داد تا يك روز، دنيا هم روى «روشنى» را ببيند و هر دلى، شعبه اى از محبت شود.

و آن وقتِ «نمى دانم كى»، ديگر شيرينى فروشى سر كوچه مان، خرده هاى شيرينى ديروزش را با شيرينى امروزش قاتى نخواهد كرد. و ديگر همسايه مان، شب ها، يواشكى كيسه زباله اضافى اش را در خانه ما نخواهد گذاشت تا كارگران شهردارى توقع «عيدى» نكنند و مطمئن شوند كه آدم فقيرى است!

و ديگر، با بودن تو، هيچ آفتاب گردانى به خاطر پيدا كردن خورشيد، سرش گيج نخواهد رفت. و چادر سپيد خواهرم با گل هاى آبى و بنفش، موقع نماز، قشنگ ترين دشت گل بنفشه دنيا خواهد شد و تمام پنجره هاى دنيا، رو به خدا باز خواهند شد ...

و ماه، در نيمه هرماه، تمام نيمه تمامى اش را در سايه تو كامل خواهد كرد.

... نمى دانى چقدر دلم هوايت را كرده است ... نمى دانى و البته مى دانى كه چه ها كشيده ايم و چند قله قاف را پشت سر گذاشته ايم. به تمام ضرب المثل ها رسيديم و «بى تو» بودن را ضرب المثل «انتظار» كرديم. صداى مان گرفت و باز، تو را خوانديم. پاهاى مان بى رمق شدند و نايستاديم و سنگ مان زدند و سكوت نكرديم ...

و امشب كه صداى باران مى آيد، نمى دانم چرا فكر مى كنم كه تو هم در يك «جمعه بارانى» خواهى آمد؛ جمعه اى كه پرهياهوترين جمعه خواهد بود و بازارهاى عشق بازى «بارزترين» تعطيلى شان را خواهند داشت ... و چقدر دلم مى خواهد كه همين جمعه بيايى ...