ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٣ - نگرانى هاى حضرت مهدى (ع)

و يا با تضرع و غصه آنها را مى خوانند، نشان دهنده مهم ترين معضلات و نگرانى هاى امتش در عصر غيبت محسوب مى گردند و يك شيعه واقعى، قبل از هر چيز ديگر، بايد در مسير رفع اين غصه ها و نگرانى ها، تا حد ممكن تلاش نمايد.

يكى از مهم ترين خصوصياتى كه خداوند متعال در قرآن كريم براى رسول خاتم خويش معرفى مى كند و همچنين در تاريخ و سيره زندگى اوصيا و جانشينان بر حق آن حضرت، از وجود نازنين حضرت اميرالمؤمنين (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) گرفته تا آخرين يادگار غايبش مهدى موعود (ع) به وضوح ديده مى شود، وجود نهايت درجه رحمت و شفقت و خيرخواهى نسبت به امت خود و نسبت به دين الهى مى باشد و به همين خاطر هم، نشان افتخار «رحمة للعالمين» پس از پيامبر گرامى (ص) تنها بر گردن آن حضرات آويخته شده است.

آرى، چه زحمات و غم ها و غصه ها و گريه ها كه شما در تاريخ زندگى حضرت رسول اكرم (ص)، در راه هدايت امت خود و نجاتشان از طريق ضلالت به هدايت شنيده ايد، به گونه اى كه خداوند متعال، خود به او دلدارى داده و اين آيه شريفه را نازل نموده كه:

ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‌ إِلَّا تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى‌.[١]

ما قرآن را براى تو نازل نكرديم و تو را با نبوت برنگزيديم تا خود را به مشقت بيندازى و اين همه براى مردم، غصه و حسرت بخورى، بلكه ما قرآن را تذكره اى قرار داديم براى آنها كه از خدا بترسند و در دل آنان اميد هدايت باشد.

و يا حكايت سينه غصه دار مولاى موحدان على (ع) را با چاه هاى مدينه شنيده ايد. و يا در تواريخ و مقاتل نوشته شده است كه وجود نازنين حضرت سيد الشهدا (ع) در كربلا، چگونه همه مصيبت هاى خود و اهل بيتش را كنار نهاده و به خاطر هدايت امت خود، چندين بار آنها را، با اشك و غصه، به راه هدايت دعوت فرمودند، به گونه اى كه نقل مى كنند در واپسين لحظات عمر خود هم، كه آن ملعون، روى سينه امام بود، امام باز براى بدترين كافران، دل سوزاند و به او گفت: تنها از بريدن سر من پرهيز كن تا شفاعت جدم را براى تو تضمين كنم، ولى هزار رحمت به سنگ خارا، در مقايسه با آن دل سياه و پليد![٢]

و همچنين هستند ساير امامان معصوم ما (ع) كه چقدر در راه هدايت امت اسلام غصه ها و اذيت ها متحمل شده اند.

و وجود نازنين حضرت بقيةالله (ع) هم، از اين قاعده مستثنا نيست و همچون پدران بزرگوار خويش (ع) از نهايت درجه شفقت و خيرخواهى برخوردار هستند. آرى، او هم، در عصر غيبت، از مشاهده انحراف ها و بدعت ها و ضلالت ها در ميان امت خويش رنج مى برد و غصه مى خورد و او هم بسيارى از حرف هاى دلش را امروز، به چاه هاى عزلت و غريبى خودش مى زند!

در برخى از روايات و نقل هاى اسلامى وارد شده است كه اعمال فرد فرد ما شيعيان، در هر عصرى بر امام زمان خودمان عرضه مى گردد و هيچ يك از اعمال نيك و بد ما از چشمان غيبى و شهودى ايشان پنهان نمى ماند.

فلذا هرگاه كه امام (ع) شاهد اعمال نامناسب امت خود مى گردند تأسف و غصه خورده و دلشان به درد مى آيد و برعكس در مقابل كارهاى نيك امت خود خشنود شده و به وجد مى آيند.

وجود نازنين حضرت امام صادق (ع) در ذيل آيه شريفه:

قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ.[٣]

يعنى: هر چه مى خواهيد انجام دهيد، خدا و رسول خدا و مؤمنان شاهد اعمال شما هستند.

تصريح مى فرمايد كه مراد از مؤمنان در اين آيه، امامان معصوم (ع) هستند. و مشابه اين حديث، در منابع حديثى ما شيعيان فراوان وارد شده است.

در توضيح همين حقيقت، امام صادق (ع) در خبرى ديگر مى فرمايد كه اعمال بندگان امت، هر صبح به رسول خدا (ص) (و پس از وى به محضر جانشينان او) عرضه مى گردد.[٤]

و يا در خبرى ديگر، سماعه يكى از اصحاب آن حضرت مى گويد: از حضرتش شنيدم كه مى گفت:

چرا رسول خدا را ناراحت مى كنيم؟ فرمود: آيا نمى دانيد كه اعمال شما بر او عرضه مى گردد و وقتى گناهان شما را مى بيند ناراحت مى شود، پس او را ناراحت نكنيد، بلكه با اعمال نيك خود هميشه او را خشنود نماييد.[٥]

يا در خبرى آمده است كه شخصى به خاطر گرفتارى هايش، خدمت امام رضا (ع) آمد و عرض كرد: آقا جان، براى من و خانواده ام دعا بفرماييد! حضرت در جواب بدون آنكه آن شخص از گرفتارى هايش سخنى به ميان آورد فرمود:

شما فكر مى كنيد من مشكلات شما را نمى دانم و برايتان دعا نمى كنم؛ آيا نمى دانيد كه حتماً در هر روز و هر شب، اعمال شما بر من عرضه مى گردد؟![٦]

و اين مسئله در مورد وجود نازنين امام زمان ما هم، قطعاً به حكم شريفه «كلّهم نورٌ واحد» صادق است. آرى، او هم هميشه شاهد اعمال نيك و بد فرد فرد ما شيعيان است.

در برخى از اخبار مربوط به آن حضرت، وارد شده كه اعمال ما شيعيان، مخصوصاً در روزهاى دوشنبه و يا جمعه بر آن حضرت عرضه مى گردند و آن حضرت با مشاهده برخى از اعمال ما غصه مى خورد و يا اشك مى ريزد و يا در مقابل برخى از اعمال امت خود، خشنود مى گردد.

اما آيا جز اين است كه همه ما دوست داريم بدانيم كه واقعاً آن حضرت از چه چيزهايى ناراحت هستند و يا با مشاهده اعمال مختلف ما، چه به صورت فردى و چه به اجتماعى، چه عكس العملى از خود نشان مى دهند؟ به عبارتى ديگر آيا آن حضرت از اعمال ما و رفتارهاى مختلف ما و جامعه ما خشنود هستند؟! آيا راهى براى كشف اين مسئله وجود دارد؟ آيا ما مى توانيم بفهميم كه مهم ترين‌