ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٩ - آخرالزّمان در راه است
غيراتمى از سوى يك مهاجم، ضربات مهلكى را بر اين دشمن وارد آورد. اين سياست آمريكا بوده و تا زمانى كه ما يك دشمن متخاصم بالقوه اتمى داريم و به عنوان نيروى بازدارنده اتمى، ادامه خواهد داشت.
زمانى كه من وزير دفاع بودم، فرمانده نيروى هوايى استراتژيك آمريكا يك خط تلفن شخصى در اختيار داشت و هر جا كه ميرفت آن را همراه خود مىبرد و ٢٤ ساعت روز، هفت روز هفته و ٣٦٥ روز سال، اين تلفن با او بود. تلفن فرمانده نيروى هوايى كه مقر وى در شهر «اوهاما» در «ايالت نبرسكا» واقع شده بود، با مركز فرماندهى دفاعى آمريكاى شمالى كه كيلومترها در زير كوهستان چينى در «ايالات كلورادو» قرار دارد، مرتبط بود و از آنجا نيز يك خط ارتباطى بين اين پايگاه و رئيس جمهور آمريكا برقرار بود. رئيس جمهور نيز كدهاى فعالكننده كلاهكهاى هستهاى
را هميشه در اختيار داشت. يك افسر ارتش آمريكا اين كدها را در يك كيفدستى كه آن را «فوتبال» ناميدهاند همه جا براى رئيس جمهور حمل مىكرد. وظيفه فرمانده استراتژيك نيروى هوايى اين بود كه به تماسهاى گرفته شده، قبل از به صدا درآمدن كمتر از ٣ زنگ اين تلفن پاسخ دهد. اگر تلفن به صدا در مىآمد و او مطلع مىشد كه يك حمله اتمى توسط موشكهاى بالستيك دشمن در راه است، تنها ٢ تا ٣ دقيقه فرصت داشت مطمئن شود كه آيا اين هشدار حقيقت دارد يا خير (در طى سالها، ايالات متحده چندين هشدار نادرست دريافت كرده است) و اگر هشدارها درست بود، بايد به اين حملات پاسخ مىداد. سپس تقريباً ١٠ دقيقه زمان داشت تا رئيس جمهور را پيدا كند و جريان را به اطلاع او برساند تا رئيس جمهور نيز وضعيت را با ٢ يا ٣ مشاور نزديك خود بررسى كند. اين مشاوران، وزير دفاع و رئيس ستاد مشترك ارتش ايالات متحده هستند. سپس در اين ١٠ دقيقه، رئيس جمهور فرمان را به وزير دفاع ابلاغ مىداشت و كدها را در اختيار او قرار مىداد تا كلاهكها را به سمت دشمن شليك كند. رئيس جمهور نهايتاً دو انتخاب داشت؛ سعى كند در برابر حمالت ايستادگى كند و از خسارات شديد جلوگيرى كند و در فرصت مناسب تصميم
بگيرد كه چه زمان موشكهاى اتمى را به عنوان اقدام متقابل به سمت دشمن پرتاب كند؛ يا فوراً فرمان شليك موشكها را صادر كند كه در آن صورت، صدها موشك به سمت اهداف نظامى و مراكز صنعتى دشمن شليك مىشد. به نظر مىآيد رقيب ما در «مسكو» نيز تمهيدات مشابهى را برنامهريزى كرده بود و هنوز نيز وضعيت به همين صورت باشد. وضعيت شرح داده شده آنچنان عجيب به نظر مىرسد كه باور آن مشكل است. هر روز، در حالى كه ما مشغول كارهاى روزانه خود هستيم، رئيس جمهور موظف است، در مدت زمان ٢٠ دقيقه تصميم بگيرد كه آيا بايد يكى از مخربترين سلاحهاى جهان را استفاده كند يا خير. براى اعلام جنگ عليه يك كشور نياز به تصويب كنگره است، ولى برپا كردن يك فاجعه اتمى تنها به تصميم رئيس جمهور و مشاوران او بستگى دارد كه تنها در مدت ٢٠ دقيقه اتخاذ مىشود. ٤٠ سال است كه شرايط به همين نحو است و تنها تغييرات ناچيزى صورت گرفته و هنوز هم رئيس جمهور كيف دستى موسوم به «فوتبال» را همه جا همراه خود مىبرد. من در زمان مسئوليتم توانستم بخشهايى از اين سياست خطرناك را تغيير دهم. من و همكارانم آغازگر گفتوگوهاى تسليحاتى بوديم. تدابير امنيتى ويژهاى را براى جلوگيرى از اشتباه و شليك ناخواسته كلاهكهاى هستهاى در نظر گرفتيم و سعى كرديم رئيس جمهور در تصميمگيرى خود گزينههاى ديگرى غير از شروع كردن و يا نكردن حمله تلافى جويانه اتمى پيش رو داشته باشد. يكى ديگر از اقدامات ما از بين بردن موشكهاى هستهاى آسيبپذير در تركيه بود. هماكنون آرزو مىكنم كه اى كاش اقدامات مؤثر ديگرى نيز انجام مىدادم، ولى در آن زمان، ما در جنگ سرد بوديم و اختياراتمان بسيار محدود بود.
در آن زمان، ايالات متحده و همپيمانان ما در «ناتو»، با تهديد از جانب پيمان «ورشو» و شوروى روبهرو بودند و بسيارى از همپيمانان ما (و برخى دولتمردان ما در واشنگتن) قويًا اعتقاد داشتند كه ايالات متحده بايد بر سياست آغازگر بودن جنگ اتمى به منظور بازدارندگى روسيه تأكيد ورزد. آنچه ما را به تعجب وا ميدارد اين است كه آغازگر بودن جنگ اتمى به منظور بازدارندگى روسيه تأكيد ورزد. آنچه ما را به تعجب وا مىدارد اين است كه امروز كه بيش از يك دهه از پايان جنگ سرد گذشته است، سياست اتمى آمريكا تغييرى پيدا نكرده است و فروپاشى اتحاد جماهير شوروى تأثيرى در اين سياست نداشته است و براى جلوگيرى از برپا شدن يك جنگ اتمى توسط ايالات متحده يا كشورهاى ديگر تدبيرى انديشيده نشده است. حداقل كارى كه انجام آن ضرورى به نظر مىرسد، اين است كه تلاش كنيم، سلاحهاى اتمى از حالت آمادهباش كامل بيرون بيايند و نتوان تنها با فشردن يك دكمه و در مدت زمان كوتاه آنها را شليك كرد. ژنرال «جرج لى باتلر» فرمانده نيروى هوايى آمريكا نيز بر اتخاذ چنين سياستى تأكيد كرده است. با اجراى اين طرح، خطر شليك تصادفى كلاهكهاى هستهاى به ميزان قابل توجهى كاهش خواهد يافت. چنين اقدامى همچنين به ديگر كشورها نشان خواهد داد كه ايالات متحده سعى دارد اتكاى خود به سلاحهاى هستهاى را كاهش دهد.
دولت ما زمانى كه در مذاكرات «پيمان عدم گسترش سلاحهاى اتمى» «ان، پى، تى)(NPT) در سال ١٩٦٨ شركت كرد، متعهد شد نهايتاً تمامى