تپّه ها و كوه ها و دشت ها را پشت سر گذاشته ام، به پرندگان بگوييد با بال هاى زيبا و رنگارنگ شان پر مى گيرم و به ياسمن ها و نيلوفرهاى سبز باغچه، به آسمان و درياى نيلى، به ستارگان درخشان و به ماه و خورشيد نورانى و خلوت و تاريكى شب و به روشنايى روز و دلتنگى غروب و خزان پاييز و به گلبرگ هاى ياس و شب بو بگوييد او به ديار شما مى رسد، با رخش سفيدش با هزاران حرف و حديث و سخن تا با نسيمى رونق بخش، هستى و وجود را معنا كند.

شيعه يعنى ...

امام باقر، عليه السلام، خطاب به جابربن يزيد جعفى مى فرمايد:

«اى جابر! آيا كافى است كه كسى مدعى دوستى ما اهل بيت شود و خود را شيعه بخواند؟!

به خدا قسم، شيعه ما نيستند مگر كسانى كه تقواى الهى پيشه كنند و او را فرمان برند و اين نكته اى است كه آن را ندانسته اند.

اى جابر! شيعه نيست مگر كسى كه متواضع و خاشع باشد، خداوند را بسيار ياد كند، روزه بگيرد و نماز بگزارد و نسبت به همسايگان فقير، مسكينان و زيان ديدگان و يتيمان احساس وظيفه كند. شيعه راستگو و تلاوت كننده قرآن است كه جز به منظور نيكى با ديگران انس نمى گيرد. شيعه امين خانواده و خاندان خود است.»

جابر عرض كرد: «اى پسر رسول خدا! هيچ كس را نمى شناسم كه چنين باشد.»

حضرت فرمود: «اى جابر! اگر كسى به نزد تو مى آيد و دوستى على بن ابى طالب و ولايت او را ادعا مى كند، به راحتى باور نكن. پس اگر چنين كسى بگويد من پيامبر خدا را كه از على بهتر است دوست دارم، امّا پا در جاى پاى او نگذارد و شيوه و سنّت او را پيروى نكند، اين دوستى اندكى به سودش نمى باشد. پس تقواى الهى پيشه كنيد و بدانيد كه نزد خدا، بين خدا و هيچ كس خويشاوندى نيست و محبوب ترين بندگان نزد خدا و گرامى ترين شان در برابر او،

باتقواترين ايشان و فرمانبردارترين شان است. و به خدا سوگند هيچ كس جز به فرمانبردارى به خداوند عزّوجلّ به او نزديك نمى شود. برائت‌\*\* از آتش با ما نيست و هيچ كس را بر خدا بهانه اى نخواهد بود.»

\* به نقل از: عمادزاده، حسين، شناخت شيعه (پيرامون على، عليه السلام)، ص ١١٣- ١١٤.

(\*\*) دورى جستن و بيزارى‌