ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٤ - انتظار و عاشورا در شعر شاعران تاجيكستان

انتظار و عاشورا در شعر شاعران تاجيكستان‌

على‌رضا قزوه‌

«انتظار» نقطه مشترك تمام اديان آسمانى و حتى گاه زمينى است. نجات دهنده مى آيد و اين آغاز يك پايان بى پايان در اديان الهى است، حال چه اين نجات دهنده مهدى صاحب زمان (عج) باشد يا «مسيح» و «يهو» ه يا «سوشيانت» و «بهرام ورجاوند»، و يا «ويشنو» و ...

تاجيكستان با مردمانى مسلمان و با فرهنگ و زبانى ايرانى، از كشورهايى است كه خود يكى از خاستگاه هاى شعر دينى و مذهبى در گذشته دور و نه چندان دور بوده است. «ناصر خسرو قباديانى» بزرگ شاعرى است كه شعر اخلاقى و ايمانى و دينى را به اوج رسانيد و هم اينك «قباديان» در جنوب تاجيكستان، ياد و خاطره اين شاعر شيعى را در خود حفظ كرده است. يكى ديگر از سرآمدان شعر دينى و شيعى ادب پارسى كسايى مروزى است كه به سرزمين «ماوراء النهر» تعليق دارد و «مرو» هم اينك در تركمنستان كنونى واقع است. نعت پيامبر (ص) و مدح ائمه اطهار (ع) همواره در اين سرزمين در ميان مسلمانان اهل سنت و شيعه از ديرباز وجود داشته است و شاعران فرارود (ماوراء النهر) حتى در اين زمينه سرآمد بوده اند. به عنوان مثال شاعر اهل سنتى چون «سيف فرغانى» (متعلق به سرزمين فرغانه كنونى در ازبكستان) در قرن ششم در مصيبت امام حسين (ع) و ياران كربلايى اش قصيده اى سروده است كه تا هنوز تازگى خود را حفظ كرده است و بسيارى از شاعران روزگار ما اين شعر را از حفظ مى خوانند: