بيشتر مورخان «فراماسونرى» متفق القول بر اين باروند كه مبدأ اين سازمان به جنگ هاى صليبى باز مى گردد. اگرچه فراماسونرى به طور رسمى در اويل قرن هيجدهم ميلادى در انگلستان بنا نهاد شد، اما ريشه ها و مبادى آن به جنگ هاى صليبى قرن داوزدهم باز مى گردد. در نقطه عطف حكايت آشناى فراماسونرى دسته اى به نام «شواليه هاى معبد» قرار دارد.

برخلاف آنچه بسيارى بر آن اصرار مى ورزند، جنگ هاى صليبى نه اردوكشى نظامى با هدف گسترش مسيحيت، بلكه تنها با اهداف مادى صورت پذيرفتند. در دوره اى كه اروپا فقر شديد و بيچارگى مفرط را تجربه مى كرد، كاميابى و رفاه شرق، به خصوص مسلمانان خاورميانه توجه اروپاييان را به خود جلب نمود. اين وسوسه، رونمايى از مذهب به خود گرفت و به سمبل هاى مسيحى مزين گرديد. در عين حال انديشه جنگ هاى صليبى از ميل به منافع مادى و دنيايى متولد شده بود و اين، علت تغيير رويكرد مسيحيان اروپا از سياست هاى صلح طلبانه در دوران اوليه تاريخشان به تجاوزهاى نظامى ويرانگر به شمار مى رفت.

بنيان گذار جنگ هاى صليبى «پاپ اربن دوم»[١] بود. وى در سال ١٠٩٥ م مجلس «كلرمونت» را كه اصول صلح طلبانه پيشين مسحيت در آن متروك گرديد، فرا خواند. دعوت به جنگ با نيت به چنگ آوردن سرزمين هاى مقدس از دست مسلمانان اعلام گرديد و در پى آن لشگر بزرگى از صليبيان تشكيل شد كه سربازان نظامى و ده ها هزار نفر از مردمان عادى آن را تشكيل مى دادند.

مورخان بر اين باورند كه اقدام اربن دوم با انگيزه خنثى كردن يكى از رقباى طالب سمت پاپى صورت پذيرفت. به علاوه شاهان اروپا، شاهزادگان، اشراف و ديگران در حالى دعوت پاپ را با شور پاسخ گفتند كه مقصودى جز اغراض دنيايى نداشتند.

بنا به گفته «دونالد كوئلر» از دانشگاه ايلينوى:

شواليه هاى فرانسوى به دنيال زمين هاى بيشتر بودند. تجار ايتاليايى اميدوار بودند تجارت خود را در بنادر خاورميانه توسعه دهند شمار وسيع مردم بى نوا تنها براى فرار از سختى زندگى روزمره خويش به هيئت اعزامى پيوستند.[٢]