اين جمعيت حريص در راه خود به شرق بسيارى از مسلمانان و حتى يهوديان را به اميد يافتن طلا و جواهرات، قتل عام كردند. صليبيان حتى شكم قربانيان را براى يافتن طلا و سنگ هاى قيمتى كه گمان مى كردند آنها را در قبل از مرگ بلعيده اند، پاره مى كردند.

گروه مختلط چند چهره صليبيان پس از سفرى طولانى و سخت و غارت و قتل عام وسيع مسلمانان در سال ١٠٩٩ به اورشليم رسيد. شهر اورشليم در پى محاصره اى كه پنج هفته ادامه داشت، سقوط كرد و صليبيان به آن وارد شدند. جهان به ندرت شاهد بى رحمى و وحشى گرى مانند آنچه صليبيان انجام دادند، بوده است. آنها همه مسلمانان و يهوديان شهر را به دم شمشير سپردند. بر اساس سخنان يك تاريخ نگار:

آنها همه اعراب و ترك هايى را كه مى يافتند- چه مرد و چه زن- مى كشتند.[١]

ارتش صليبيان طى دو روز ٤٠٠٠٠ مسلمان را با وحشى ترين شيوه ممكن به قتل رساند. يكى از صليبيان به نام «ريموند» به اين خشونت چنين مباهات مى كند:

مناظر شگفت آور بودند. بعضى از مردان ما سر دشمنان خود را قطع مى كردند؛ برخى آنها را در حالى كه روى برج بودند هدف تير قرار مى دادند تا سقوط كنند؛ بعضى آنها را بيشتر شكنجه مى كردند و در آتش مى انداختند.

در كوچه هاى شهر پشته هاى سر و دست و پا ديده مى شد. براى حركت بايد با احتياط از ميان اجساد انسان ها و اسب ها عبور مى كرديم. اما اينها در مقايسه با آنچه در «معبد سليمان» صورت گرفت بى اهميت است. در معبد و رواق سليمان، مردان ما در حالى كه خون به زانوها و افسار اسب هايشان مى رسيد عبور مى كردند.[٢]

آنها اروشليم را پايتخت خود مقرر نمودند و قلمرو پادشاهى را سرزمين هاى فلسطين تا آنتياك (در سوريه و تركيه) تشكل مى داد. آنها از اين زمان به بعد براى حفظ موقعيت خويش در خاورميانه قدم در راه مبارزات جديد نهادند. حفظ كشور تازه يافته به سازماندهى نيازمند بود. به همين منظور طبقات نظامى را تشكيل دادند كه اعضاى اين دسته ها از اروپا به فلسطين مى آمدند و در مكان هايى شبيه صومعه زندگى مى كردند و براى جنگ با مسلمانان آموزش نظامى مى ديدند. يكى از اين دسته ها با بقيه تفاوت داشت و دگرگو. نى را تجربه كرد كه بر سير تاريخ تأثير گذار بود. اين طبقه شواليه هاى معبد نام داشتند.

دسته شواليه هاى معبد يا نام كاملشان: «هم رزمان مسكين عيسى مسيح و معبد سليمان» در سال ١١١٨- يعنى بيست سال پس از اشغال اروشليم- توسط صليبيان تشكل شد. مؤسسان اين طبقه دو شواليه فرانسوى به نام «هيودى پينر»[٣] و «گادفرى دو سنت امر»[٤] بودند. اين دسته در ابتدا نه عضو داشت اما به تدريج رشد كرد. علت انتخاب نام معبد سليمان براى گروه مكانى بود كه به عنوان مقر انتخاب كرده بودند. آنها در كوه معبد در مكان معبد ويران شده سكنا گزيدند. در همين محل مسجد «قبة الصخره» بنا شد. آنان خود را سربازان مسكين نام نهادند، اما در اندك زمانى بسيار ثروتمند شدند. زائران مسيحى كه از اروپا به فلسطين مى آمدند تحت كنترل كامل اين گروه بودند و در نتيجه با پول زائران به ثروت هنگفتى دست يافتند.

نگهبانان معبد عامل اصلى حملات بعدى صليبيان به مسلمانان و كشتن آنها به شمار مى رفتند. به همين علت «صلاح الدين» فرماندار بزرگ اسلام كه در سال ١١٨٧ لشكر صليبيان را در جنگ «هيتن» شكست داد و اروشليم را رهانيد، شواليه هاى معبد را به خاطر جناياتشان به مرگ سپرد؛ در حالى كه پيش از اين بسيارى از مسيحيان را عفو كرده بود. شواليه هاى معبد با وجود آنكه اورشليم را از دست دادند و خسارات‌