آثارى كه براساس ديدگاههاى اين گروه عرضه مى شوند، از يك سو انديشه مهدويت و انتظار را در اذهان مخاطبان خود در حد يك انديشه اجتماعى، چون ديگر انديشه هاى اجتماعى، كه چه بسا در آن جاى چون و چرا و نقض و ابرام نيز وجود دارد، تنزل داده و رفته رفته جوانان را نسبت به حتميت و قطعيت واقعه ظهور و كارآمدى آن دچار ترديد مى كند. و از سوى ديگر اين انديشه را از همه پشتوانه هاى غيبى و الهى خود تهى ساخته و امام مهدى (ع) را در قالب رهبر يك جنبش اجتماعى كه چون هر رهبر اجتماعى ديگر گرفتار سازوكارهاى پذيرفته شده جوامع بشرى است، مجسم مى سازد.

چنان كه گفته شد هر يك از اين دو ديدگاه آثار و پيامدهاى مخربى براى انديشه مهدويت و انتظار داشته و لطمات جبران ناپذيرى به كاركردها و آثار اين انديشه وارد مى سازد و از اين رو لازم است كه مبلغان و مروجان فرهنگ مهدوى با درايت و تيزبينى از غلبه اين قبيل ديدگاهها بر فعاليتهاى خود جلوگيرى و با آثار زيانبار آنها مقابله كنند.

٦. پرهيز از درآميختن فعاليتهاى مهدوى با اغراض‌

در سالهاى اخير با گسترش فعاليتهاى مهدوى در جامعه، خيل وسيعى از مردم، از گروهها و اقشار مختلف اجتماعى و با گرايشها و تمايلات متفاوت سياسى، بيش از پيش به فرهنگ مهدويت و انتظار روى آورده و به حضرت مهدى (ع) به عنوان پايان بخش همه نااميديها و نامراديها و آخرين ذخيره شيعه براى رهايى همه جهان از تيرگيها و پليديها دل بسته اند. از اين رو بر همه مراكز، مؤسسات، هيأتهاى مذهبى و كانونهايى كه به فعاليتهاى مهدوى مشغولند، لازم است كه در فعاليتهاى خود تنها رضايت حضرت صاحب الامر (ع) را در نظر داشته باشند و از درآميختن اين موضوع با هرگونه اغراض و گرايشهاى جناحى و گروهى خوددارى كنند؛ زيرا در اين شرايط هر حركتى كه در جهت كسب منافع جناحى و گروهى و بهره بردارى سياسى و حزبى از اين گرايش ناب و خالص مردمى صورت گيرد، موجب از دست رفتن آخرين اميد مردم، بدبين شدن آنها به فعاليتهاى مهدوى و در نتيجه پراكنده شدن آنها از پيرامون مهم ترين محور وحدت امت اسلامى مى شود كه اين خود خطايى جبران ناپذير و گناهى نابخشودنى است.

٧. رعايت اخلاص در عمل و پيراسته داشتن نيت‌

كليه فعاليتهايى كه با هدف احيا، گسترش و تعميق فرهنگ مهدويت در جامعه صورت مى گيرد از مصاديق بارز «انتظار فرج» و در نتيجه از جمله عبادات، بلكه از شايسته ترين آنها، به شمار مى آيد[١]، از اين رو در اين گونه فعاليتها چون هر عبادتى ديگر، نيت و اخلاص شرط اساسى بوده و بدون نيت خالصانه اين فعاليتها هيچ ثمرى براى انجام دهندگان آنها نخواهد داشت.