مطالعه سيره و اقوال علما و بزرگان نيز نشان مى دهد كه آنها نهايت ادب و احترام را نسبت به حضرت صاحب الامر (ع) رعايت و از هر سخن و عملى كه در آن اندك شائبه بى توجهى به جايگاه و شأن آن حضرت وجود داشت، پرهيز مى كردند. در اين باره حكايت زير كه از مرجع عاليقدر حضرت آية اللّه العظمى صافى گلپايگانى در زمينه ادب و احترام حضرت آية اللّه العظمى بروجردى نسبت به امام عصر (ع) نقل شده، بسيار خواندنى است:

يك روز در منزلشان مجلسى بود، در آن مجلس شخصى با صداى بلند گفت: براى سلامتى امام زمان و آية اللّه بروجردى، صلوات! در همان حال، ايشان كه در حياط قدم مى زد. با شتاب و ناراحتى به طرف در بيرونى آمد و با عصا محكم به در زد، به طورى كه آقايانى كه در بيرون بودند، ترسيدند كه نكند اتفاقى افتاده باشد. چندين نفر به طرف در اندرونى رفتند كه ببينند چه خبر است؟ آية اللّه بروجردى گفتند: «اين كه بود كه اسم مرا در كنار نام مبارك امام زمان (ع) آورد؟ اين مرد را بيرون كنيد و به خانه راهش ندهيد.[٢]

براساس آنچه گفته شد، بر همه مبلغان فرهنگ مهدوى، اعم از نويسندگان، سخنرانان، شاعران، مديحه سرايان و ... لازم است كه در نوشته ها، گفته ها، سرودها و به تعبير عام تر در كليه فعاليتهاى تبليغى و ترويجى خود، نكات زير را مورد توجه جدى قرار دهند.

١- ٢. خوددارى از به كار بردن كلمات و تعابيرى كه شايسته جايگاه و شأن رفيع امام عصر (ع) نيست؛

٢- ٢. رعايت نهايت ادب و احترام به هنگام بر زبان راندن نام آن حضرت و ياد كردن از ايشان؛

٣- ٢. ذكر سلام و صلوات پس از نام بردن از آن حضرت و برخاستن به هنگام بيان نام خاص ايشان.

٣. پرهيز از طرح مطالب سست، واهى و بى اساس‌

مرورى اجمالى بر صدها كتاب روايى، كلامى، تاريخى و ... كه محققان و دانشمندان شيعه و اهل سنت از سالها پيش از تولد و غيبت امام دوازدهم تا كنون در اين باره نگاشته اند[٣] و نگاهى گذرا به حدود شش هزار روايتى كه از پيامبر اكرم (ص) و ائمه اهل بيت (ع) در زمينه موضوعات مختلف مرتبط با امام عصر (ع) وارد شده،[٤] نشان مى دهد كه اعتقاد به امام مهدى (ع) به عنوان آخرين حجت الهى و منجى آخرالزمان، در معارف اسلامى از چنان مبانى و پايه هاى عقلى و نقلى استوار و خلل ناپذيرى برخوردار است كه راه هرگونه انكار و ترديد را بر مخالفان اين انديشه مى بندد و مدافعان اين انديشه را نيز از دست يازيدن به مطالب سست، واهى، خيالى و خواب و رؤياهاى بى اساس براى اثبات حقانيت اين انديشه بى نياز مى سازد.

حضرت آيت اللّه العظمى فاضل لنكرانى در پيامى به «دومين جشنواره برترينهاى فرهنگ مهدويت» در اين زمينه مى فرمايد:

در اينجا تذكر اين نكته را لازم مى بينم كه در اين وادى اهل فكر و تحقيق بايد معارف را به صورت ناب و خالص و به دور از هرگونه حشو و زوايد در اختيار مردم قرار دهند. بايد از بيان امور سست و واهى و چه بسا كذب كه اساس اعتقاد مردم را متزلزل مى كند اجتناب نمايند. در تثبيت حقيقت امامت هيچ نيازى به بيان رؤياهاى كاذبه و حوادث غير صحيح نيست. بايد در منابر از جذبه هاى واقعى ولايت و آثار و كرامتهاى مسلّم الثبوت و حقيقى آن استفاده نمايند و به بيان ديگر بايد به دنبال تحكيم عقايد باشيم و نه فقط برانگيختن احساسات، كه آن امرى است غير پايدار و گذرا.[٥]

تكيه بر مطالب سست و بى بنيادى چون خواب و رؤيا براى ترويج و تبليغ فرهنگ مهدوى، نه تنها مردم را همواره در سطحى نازل از ايمان و آگاهى قرار مى دهد، بلكه اعتقاد و باور آنها را نيز بسيار شكننده و آسيب پذير مى سازد؛ زيرا مردمى كه تنها با بيان يك خواب و رؤيا جذب موضوع مهدويت مى شوند، با وقوع اندك خدشه اى در اين نقلها دچار تزلزل و سردرگمى مى گردند.

با عنايت به مطالب ياد شده بر همگان لازم است كه در تبليغ و ترويج فرهنگ مهدويت و انتظار، به نحو شايسته اى به نكات زير توجه كنند:

١- ٣. تلاش در جهت دفاع عقلانى از انديشه مهدويت و انتظار و تبيين هر چه بهتر و دقيق تر مبانى اين انديشه؛

٢- ٣. دقت و مراقبت كامل در نقل مطالب و مباحث مهدوى، به ويژه حكايتهاى مربوط به تشرفات، و توجه به منابع و مستندات مطالب و مباحث نقل شده؛

٣- ٣. پرهيز از مطرح ساختن خواب و رؤياهايى‌