ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٠ - چگونه امام شايسته مقام امامت مى شود؟
مىدادند حاضر نبودند پر كاهى را به ظلم از مورچهاى بگيرند و كسى كه مرگ نزد ايشان از اينكه زينت زن مسلمان يا ذمى ربوده شود، راحتتر بود.[١]
چه صبرى امام مهدى (ع) دارند؟!!
\*\*\*
«وَجَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا ...» اين همان صبر مطلقى است كه به امامت مطلقه مىرسد. حال، فرق بين مطلق امامت و امامت مطلقه چيست؟
امامت مقولهاى است كه شروطى دارد و درجه آن به واسطه اين شروط بالا مىرود تا اينكه براساس نظام علت و معلول به امامت مطلقه مىرسد. نسبت ميان امامت مطلقه و مطلق امامت مانند نسبت ميان مطلق وجود و وجود مطلق، مطلق علم و علم مطلق و مطلق قدرت و قدرت مطلق است.
وقتى كه اين تفاوتها را فهميديد به معناى رحمت مطلقهاى كه ائمه (ع) در زيارات و ادعيه با آن توصيف شدهاند، پى مىبريد. رحمت مطلقه همان است كه همه چيز را دربر مىگيرد حال آنكه مطلق رحمت همه چيز را شامل نمىشود.
در اينجا دانستن اين نكته لازم است كه آيه در رابطه با امامان برگزيده بنى اسرائيل است كه آنها مانند امامان ما (ع) اهل صبر مطلق و امامت مطلقه نبودند.
حضرت مهدى صاحب الزمان، ارواحنافداه، صاحب امامت مطلقه است و مطلق امام نيست و اين بدان معناست كه ايشان به تعليم خداوند متعال صاحب علم مطلق؛ به قدرت بخشى او، صاحب قدرت مطلقه و به عطايش صاحب رحمت مطلق است.
او كلمة اللّه التامة و رحمت واسعه خداوندى است. صلوات اللّه عليه.
\*\*\*
روايتى از امام رضا (ع) هست كه در آن امام مهدى (ع) را توصيف مىكنند و به جاست كه آن را بخوانيم. اين روايت از جمله كلمات برگزيدهاى است كه به حسن بن محبوب زراد اختصاص دارد. او از علماى بزرگوار شيعه و از جمله اصحاب اجماع است، كه طائفه اماميه بر پذيرش هر آنچه آنها صحيح دانستهاند اجماع دارند.[٢]
ائمه (ع) هر مطلبى را به هر كسى نمىگفتند. بلكه بعضى رابراى اهلش ذخيره مىكردند. حسن بن محبوب (ره) مىگويد كه حضرت به من فرمودند:
لابدّ من فتنة صماء صيلم، تسقط فيها كل بطانة و وليجة، وذلك عند فقدان الشيعة الثالث من ولدى، يبكى عليه أهل السماء وأهل الأرض، وكل حرّى و حران، و كل حزين لهفان. ثم قال: بأبى و أمى سمىّ جدى، شبيهى و شبيه موسى بن عمران، عليه جيوب النور تتوقّد بشعاع ضياء القدس! كم من حرّى مؤمنة، و كم مؤمن متأسّف حيران حزين عند فقدان الماء المعين! كأنّى بهم آيس ما كانوا قد نودوا نداء يسمع من بعد كما يسمع من قرب، يكون رحمة على المؤمنين و عذابا على الكافرين.
به ناچار فتنهاى گنگ (مبهم) و سخت خواهد بود و تمام دوستيهاى ظاهرى وباطنى از بين مىرود و اين (جريان) زمانى است كه شيعه سومين فرزندم را از دست بدهد. اهل آسمان و زمين و هر تشنهاى و محزون وافسردهاى (عزيز از دست دادهاى) براى او گريه مىكند.
سپس فرمودند: پدر و مادرم به فداى او كه همنام جدّم و شبيه من و شبيه موسى بن عمران است. براو نوارهاى نورانى است كه از اشعههاى نور قدس روشنايى مىگيرد. چقدر زنان تشنه و مردان مؤمن متأسف و حيران و حزين در از دست دادن آب گوارا خواهند شد. گويا با آنها مأيوس هستم كه ندايى در دهند كه از دور ونزديك آن را خواهند شنيد و مايه رحمت براى مؤمنان و عذاب كافرين است.[٣]
در كلام امام هيچ مبالغهاى وجود ندارد و عين واقعيت است و ويژگيهاى اين فتنه حقيقى است. «پدر و مادرم به فداى او كه همنام جدم، شبيه من و شبيه موسى عمران است. بر او جامههاى نورانى است كه از اشعههاى نور قدس روشنايى مىگيرد». امام رضا (ع)- كه شرط پذيرش كلمه توحيد بندگان