پس از غيبت و رفتن مسيح،[١] مهم‌ترين عامل حافظ كليساى اورشليم، پيروى و اطاعت فرستادگان از سفارشات و وصاياى آيين يهود و عدم انحراف از آنها بود. ايشان با آن به‌سان يك آيين جديد يهودى برخورد كردند و مسائل غير سنتى و جديد را به ايمان و باورهاى يهود اضافه نمودند؛ چون اعتقاد داشتند، يسوع همان مسيح است كه پيشگوئيهاى تورات از آن سخن گفته است و دوباره در آسمانها به عنوان پسر آدم ظاهر خواهد شد و مردگان و زندگان را مطيع خويش خواهد ساخت.

رئيس گروه يهوديت مسيحى «يعقوب» (برادر مسيح)[٢] بود، در ابتدا «قديس پتروس» و پس از آن «قديس يوحنا» با او بودند. بدين ترتيب مى‌توان يعقوب را ستون يهوديت مسيحى به شمار آورد كه به سيره يهوديت مسيحى ملتزم و پايبند باقى ماند. افراد خانواده مسيح جايگاه بزرگ و رفيعى در كليساى يهوديت مسيحى اورشليم داشتند. از يعقوب و كالوپا (از خانواده‌هاى مسيحى) «سيمون» زاده شد. در دهه‌هاى اخير پژوهشهاى بسيارى مبتنى بر تحقيقات تاريخى صورت گرفته و اين امكان را فراهم ساخته است تا به اطلاعات جديدى پيرامون يهوديت مسيحى دست يابيم. از جمله، پژوهشها و تحقيقهاى «كاردينان دانيلو» كه در دسامبر سال ١٩٦٧ در مجله فرانسوى «تحقيقات» تحت عنوان «نگاه نوين به اصول مسيحيت و يهوديت مسيحى» به چاپ رسيد.

«كاردينال دانيلو» در اين تحقيق عنوان مى‌كند، گروه يهوديت مسيحى- در ابتدا- متشكل بود از حواريانى كه در معبد به‌سر مى‌بردند و به عبادت مى‌پرداختند، بدين ترتيب آنها تعاليم و آموزه‌ها را حفظ كرده و رعايت پاكيزگى و استراحت در روز شنبه را فريضه و واجب مى‌دانستند.

اين گروه، انجيلها و نوشته‌هايى مانند «انجيل عبرى‌ها» (كه از آن يهوديان مسيحى مصر است) و «روايات كليمنت» و «فضائل كليمنتى» و «پايان دومين جهان يعقوب» را در اختيار داشتند.

طى قرن دوم حاكميت كليسا، يهوديت مسيح فقط بر اورشليم و فلسطين حكم نمى‌راند، بلكه هيأتهاى يهودى مسيحى عزم خود را جزم كردند تا سرتاسر سواحل سوريه- فلسطين را از غزه گرفته تا انتاكيه و از آنجا تا آسياى صغير و بالاخره تا يونان كه در آن زمان رُم مركز آن بود، زير سلطه اين كليسا درآورند. كاردينال دانيلو، هم‌چنين معتقد است، اولين انجيلهايى كه وارد آفريقا شد و وعده آنها به آفريقائيها داده شد، انجيلهاى يهودى مسيحى بود.

از جمله تناقضات تاريخ، يكى اين است كه گفته شده است، كسى كه مقابل نفوذ و انتشار يهوديت مسيحى ايستاد، يهودى‌اى بود كه بعدها به آيين مسيحيت درآمد- البته پس از اين‌كه او يكى از بزرگ‌ترين مخالفان مسيحيان اوليه بود- و او كسى جز «شاول» نبود كه پس از مسيحى شدن «قديس پولس» نام گرفت.[٣]

شاول در شهر «طرسوس» از توابع «قلقيليه» به دنيا آمد. «قلقيليه» در آن زمان از جمله مناطق مهم رُم بود و در آن دانشكده‌اى وجود داشت كه فلسفه رواقى و اپيكورى تدريس مى‌شد. شاول با اديان يونانى و رومى آشنا شد، اما او يك يهودى فريسى بود، به همين دليل قصد اورشليم كرد تا در آنجا در «مجمع اورشليم» آيين و شريعت را فرا گيرد و هنگامى‌كه مسيحيان از ترس تحت پيگرد قرار گرفتن فريسيان و صدوقيان‌[٤] به دمشق و ماوراى آن فرار كردند، شاول از رئيس كاهنان خواست تا نامه‌هايى براى جمعيتهاى دمشق بنويسد و او آنها را براى ايشان ببرد تا ياران و پيروان يسوع را دستگير كرده و دست بسته به اورشليم بازگردانند. اما: «در طول مسير و در نزديكى دمشق حادثه‌اى برايش به‌وقوع پيوست، يكباره نورى از آسمان گرداگرد او را فراگرفت. بر زمين افتاد و صدايى شنيد كه به او مى‌گفت: شاول، شاول، چرا بر من ستم روا مى‌دارى؟ گفت: تو كيستى، آقا؟ خداوند گفت: من يسوع هستم كه به او ستم مى‌كنى ... در حاليكه ترسان و هراسان و آشفته بود، گفت: خدايا، مى‌خواهى چه كنم؟ خداوند به او گفت: بلند شو و وارد شهر شو، به تو گفته مى‌شود كه چه بايد بكنى»[٥] در آنجا شاول به‌دست دانش‌آموزش «حنانيا» غسل تعميد داده شد، «قدرتش هر روز فزونى مى‌يافت و اين يهوديان ساكن دمشق را به حيرت وامى‌داشت. به درستى او همان مسيح است»[٦].

پس از آن، پولس به عنوان معلمى مسيحى به دمشق بازگشت و در دمشق و انتاكيه رهبر و پيشوايى مسيحى شد. سه سال بعد، پولس براى دو هفته از اورشليم ديدن كرد، پس از آن بود كه مسافرتهاى تبليغى- تبشيرى‌اش آغاز شد و جمعيتها و گروههايى در قبرس و شهرهاى آسياى صغير و مقدونيه و شهرهاى يونان مانند آتن، كورنتوس، آفيسس و ايونيا تشكيل داد.

پولس تعاليم خود را حول دو محور اصلى متمركز نمود: الوهيت مسيح و تعميم مسيحيت (عدم اختصاص داشتن آن به يهود). مسيح، همان خداست كه در كالبد انسان تجلى پيدا كرده است، او فروتنى نمود و از آسمان فرود آمد و به شكل انسان درآمد و بر روى صليب از دنيا رفت تا