مخفيانه به دنبال حضرت مهدى (ع) مى گردند تا با ايشان بيعت كنند. در اين اثنا هم حضرت حجت (ع) همانند حضرت موسى (ع) از ترس آنها كه تعقيبش مى كردند رو به سوى مدينه كرد؛[١] از مدينه خارج شده و رو به مكه مكرمه نموده و از دست سپاهيان سفيانى بدانجا پناهنده مى شوند و پس از ايشان هم سيصدوسيزده يار و ياور ايشان از نقاط مختلف جهان بى آن كه با هم قرارى از قبل گذاشته باشند در مكه جمع مى شوند تا نهضت جهانى خويش را آغاز كنند.

صبح شنبه اى كه مصادف با عاشوراست حضرت پس از طلوع آفتاب، پشت مقام حضرت ابراهيم (ع) دو ركعت نماز به جا مى آورند، ميان ركن و مقام ايستاده و اولين خطبه غرّاى خويش را به گوش جهانيان مى رسانند و پس از معرفى خويش مردم را به بيعت دعوت مى كنند و جبرئيل (ع) كه در آن زمان به شكل پرنده اى سفيد رنگ بر ناودان كعبه ايستاده، اولين كسى است كه با ايشان بيعت مى كند و به دنبال آن هم سيصدوسيزده ياور شريف حضرت و باقى مؤمنان و صالحانى كه به مكه آمده اند تا به يارى حضرت بپردازند و همگى آماده جهاد و شهادتند. اينها مجموعا ده هزار نفر سپاهيان حضرت را تشكيل مى دهند و با حضرت پيمان مى بندند.

يونس بن ظبيان نقل مى كند كه امام صادق (ع) فرمودند:

شب جمعه، خداوند متعال مَلَكى را به آسمان دنيا مى فرستد. وقتى كه فجر طلوع كرد، آن ملك بر عرش خدا كه بالاى بيت المعمور قرار گرفته مى نشيند و براى هر كدام از پيامبر و حضرت على و امام حسن و امام حسين (ع) يك منبر نورانى مى گذارد و ايشان هم از آنها بالا مى روند و ملائكه و پيامبران و مؤمنان هم در مقابل ايشان جمع مى گردند و به دنبال آن درهاى آسمان گشوده مى شود و پس از زوال خورشيد[٢] پيامبر (ص) مى فرمايند: بار پروردگارا! اين وعده اى كه در كتاب خويش دادى وگفتى:

«خداوند به آن دسته از شما كه ايمان آورده و عمل صالح انجام داده اند وعده داده است كه آنها را همانند پيشينيان ايشان حاكمان زمين و دين مرضى خويش كند.»

اشاره به آيه نازل شده در روز غدير: «الْيَوْمَأَكْمَلْتُ لَكُمْ‌وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً» ١٠ يعنى اسلام را مسلط و خوف آنها را به آرامش تبديل كند ١١

است.[٣]

مى توان در چند دسته خلاصه كرد:

١. روز قيام و نقطه آغاز نهضت جهانى‌

شنبه اى را كه مصادف با عاشورا شده است برخى احاديث روز ظهور حضرت برشمرده اند:

ابو بصير از امام صادق (ع) روايت كرده است كه فرمودند:

حضرت مهدى (ع)] در روز عاشورا كه روز شهادت سيدالشهدا (ع) است، قيام مى كنند. گوييا در آن شنبه اى كه عاشورا در آن واقع شود، همراه او هستم. در حالى كه بين ركن و مقام ايستاده جبرئيل در مقابل ايشان، براى بيعت ندا در دهد و شيعيان حضرت، زمين را با طى الارض زير پا مى نهند و از اطراف و اكناف عالم (به سرعت) جمع شده و با ايشان بيعت مى كنند و خداوند هم به وسيله او جهان را مملو از عدالت مى كند آن گونه كه آكنده از ظلم و جور گشته است.[٤]

على بن مهزيار هم از امام پنجم (ع) نقل كرده است كه:

گوييا با حضرت مهدى (ع) در روز شنبه اى كه عاشورا است و بين ركن و مقام ايستاده هستم.[٥]

٢. جمع شدن ياران حضرت در مدتى كوتاه‌

امام صادق (ع) در اين رابطه به مفضل بن عمر، فرمودند:

ايشان به تنهايى ظهور مى كنند و به تنهايى به سوى كعبه رفته و وارد آن مى شوند و به تنهايى شب را سپرى مى كنند. پاسى از شب كه‌