حمد و سپاس از آن خداوندى است كه وعده اش را در مورد ما محقق و ما را وارث زمين كرد كه در هر كجاى بهشت كه خواستيم مسكن گزينيم؛ آه كه چه اجر عمل كنندگان، خوب [و زيبا] است.[١]

صداى بلند مى فرمايند:

اى جمعيت ياران و نزديكان من و اى كسانى كه خداوند آنها را براى يارى من از پيش از ظهورم بر پهنه گيتى ذخيره كرده بود! مطيعانه به سوى من آييد.

فرياد حضرت به گوش آنها مى رسد، در حالى كه برخى از آنها در محراب و برخى هم در رختخواب و در شرق و غرب عالم پراكنده اند. همين يك فرياد را همگى مى شنوند و آن را اجابت مى كنند. به يك پلك بر هم زدن همه شان در مقابل آن حضرت بين ركن و مقام قرار مى گيرند. خداوند هم در پى آن به نور امر مى كند و آن هم ستونى از آسمان تا زمين كشيده مى گردد و هر مؤمنى بر سطح زمين است آن نور را طلبيده و نور هم به درون خانه اش مى تابد و نفوس مؤمنان از آن نور شادمان مى گردند، هر چند نمى دانند كه حضرت مهدى (ع) ظهور كرده اند و اين نور چيست. سپس آن سيصدوسيزده تن كه به تعداد صحابه پيامبر اكرم (ص) در جنگ بدر مى باشند در حالى كه در مقابل حضرت ايستاده اند، صبح خويش را آغاز مى كنند.[٢]

باز در حديث ديگرى از امام صادق نقل شده است:

هنگامى كه به حضرت مهدى (ع) اذن [ظهور [داده شود، خداوند متعال را به اسم اعظمش (نام عبرانى خداوند متعال) خوانده و سيصدوسيزده يار ايشان همانند جمع شدن ابرهاى پاييزى به گرد ايشان مى آيند كه آن پيشقراولان ياران حضرتند كه برخى از آنها شبانه از بستر خود جدا مى شوند تا صبح در مكه باشند و برخى از آنها در طول روز آشكارا بر ابرها سوار مى شوند كه حضرت نام آنها و پدران و نسب هايشان را مى دانند. ١٥ ١٦

مفضل بن عمر كه راوى اين حديث هم است، مى پرسد: كدام يك از اين دو ايمان بالاترى دارند؟ حضرت پاسخ مى دهند:

آنكه روز بر ابرها سير مى كند و آنها ناپديد مى شوند و اين آيه در شأن ايشان نازل شده است: «هر جا كه باشيد خدا همه تان را مى آورد و جمعتان مى كند.»

ابو بصير هم از ايشان چنين روايت مى كند كه:

آنها سيصدوسيزده مرد به تعداد اهل بدر هستند كه خداوند متعال همه آنها را در يك شب جمعه در مكه جمع مى كند و صبح همگى به نزد ايشان در مسجدالحرام مى آيند و احدى از آنها [از آمدن‌] تخلف نمى كند. در كوچه هاى مكه به راه مى افتند تا منزلى براى سكونت‌