ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٦ - استجابت مطلق

استجابت مطلق‌

اين قدر واضح حضورش را درك نكرده بودى،

تا اين اندازه بوى حضورش، مشام اشتياقت را نوازش نداده بود. هرگز تا اين حد، طلوع شيرين تبسم را در باغچه لبانش به روشنى نظاره گر نبوده اى.

اين لحظه هاى تنهايى، سخت و شيرين اند. سخت از آن رو كه، قلبت مالامال از عشقى است كه بر زبان آوردنى نيست؛ و شيرين از اين جهت كه در اين ثانيه هاى غربت، او اجابت محض نياز روحانى توست.

و اكنون، چه از اين بهتر كه سر بر زانوانش بگذارى، اشك تنهايى از چشم ببارى و سكون و سكينه و تسكين، از قلبش برگيرى.

يك احتياج خالص‌

و يك استجابت مطلق‌

" هدى"