هر چند امام زمان (ع) غايب از انظار است و اين غيبت موجب محروم شدن امّت از قسمتى از بركات وجود آن حضرت است كه متوقف بر ظهور است، ولى قسمتى از فيوضات وابسته به ظهور نيست.

او همچون آفتابى است كه ابر غيبت نمى تواند مانع تأثير اشعه وجود او در قلوب پاكيزه شود، مانند اشعه خورشيد كه در اعماق زمين جواهر نفيسه را مى پروراند، و حجاب ضخيم سنگ و خاك مانع استفاده آن گوهر از آفتاب نمى شود.

و چنان كه بهره مند شدن از الطاف خاصّه خداوند به دو طريق ميسّر است:

اوّل: «جهاد فى اللّه» به تصفيه نفس از كدورتهايى كه مانع از نعكاس نور عنايت اوست.

دوم: «اضطرار» كه رافع حجاب بين فطرت و مبدأ فيض است‌ «أَمَّنْيُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ».[١] همچنين استفاده از واسطه فيض خدا كه اسم اعظم و مثل اعلاى اوست به دو طريق است:

اوّل: به تزكيه فكرى و خلقى و عملى كه «أما تعلم أنّ أمرنا هذا لاينال إلّا بالورع».[٢]

نتيجه گرفتند.

به قصور و تقصير نسبت به ساحت قدس آن حضرت اعتراف مى كنيم. او كسى است كه خدا به او نور خود را، و به وجود او كلمه خود را تمام كرده است. او كسى است كه كمال دين به امامت و كمال امامت به اوست.

خداوند متعال در قرآن مى فرمايد: «اوست كه خورشيد را روشنايى و ماه را نور قرار داده است»،[٣] و در وجود حضرت مهدى (ع) خورشيد و ماه هر دو جمعند، و چه بسيار تفاوت است بين خورشيد آسمان دنيا و ماه آن، و بين خورشيد آسمان ملاءِ اعلى و ماه آن.

تفاوت اين است: خورشيد و ماه، روشنايى و نور است، ولى حضرت مهدى (ع) نور فروزان خداوند است، روشنايى پرتوافكن خداوند است، و تأويل آيه شريفه‌ «وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها»[٤] ظهور آن حضرت است.

اگر ديده تاب ديدن آفتاب آسمان را كه به فرمان خدا روشن است، ندارد چگونه بينش انسان مى تواند حقيقت خورشيد وجود را كه به نور خدا منوّر است، ادراك كند؟! آرى قلم از شرح توانايى «سيف الله» ى كه مظهر قدرت لايزال است عاجز، و زبان از بيان دانايى انسانى كه «نوراللّه» هميشه روشن است، الكن است.

پى نوشت ها:

(\*) برگرفته از: مقدمه اى در اصول دين، آية الله العظمى وحيد خراسانى.

[١]. سوره نمل آيه ٦٢ (آيا كيست كه اجابت مى كند مضطر را زمانى كه او را بخواند، و برطرف مى كند سوء را؟

[٢]. آيا نمى دانى كه هر آينه امر ما نيل نمى شود مگر به ورع) بصائر الدرجات، الجزء الخامس، ص ٢٦٣، باب ١١، ج ٢؛ دلائل الإمامة، ص ٢٥٤، الخرائج و الجرائح، ج ٢، ص ٢٧٨، بحار الانوار، ج ٤٧، ص ٧١.

[٣]. سوره يونس (١٠)، آيه ٥.

[٤]. سوره زمر (٣٩)، آيه ٦٩ (و درخشيد زمين به نور پروردگارش).