ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٩ - فجر مقدس
اشاره:
در بخشهاى قبلى، حوادثى را كه از ماه جمادى الثانى سال پيش از ظهور تا ماه ذيقعده همان سال پيش مى آيد بررسى كرديم. در اين قسمت به بررسى رويدادهايى مى پردازيم كه در ماه ذيحجه رخ مى دهند.
حوادث ماه ذى الحجه
هرچه به زمان و مكان طلوع آن خورشيد تابان نزديك تر مى شويم احاديث و روايات تفصيل بيشترى مى يابند و مكانها و روزها و ساعتهاى بيشترى را پوشش مى دهند، از اين رو مى توانيم محدوده زمانى پيش آمدن حوادث (مختلف) را بنا بر محتواى روايات مشخص كنيم.
بسيارى از روايات از ماه ذيحجه به عنوان ماه خون و خون ريزى ياد كرده اند. ابوبصير ضمن حديثى طولانى نقل مى كند كه از امام صادق (ع) پرسيدم: ذيحجه چگونه ماهى است؟ فرمودند:
آن ماه خون (خونريزى) است[١].
حضرت رسول (ص) هم فرمودند:
در ماه ذيحجه حجاج غارت شده و خون به پامى شود[٢].
در اين ماه حوادث مهمى آن گونه كه روايات برشمرده اند رخ مى دهد كه يكى از آنها در زمره علايم حتمى است. وقايع اين ماه به قرار زير است:
١- كشتارگاه دوم عراق
در روز شادى و عيد اين ماه- كه همان روز عيد قربان (دهم ذيحجه) است- سپاهيان سفيانى پس از كشتارهاى وحشيانه اى كه در بغداد طى ١٨ شب انجام مى دهند، متوجه كوفه يا نجف شده و در آنجا هم كشتارى به راه مى اندازند كه مثل و مانند ندارد.
سفيانى سپاهى ١٣٠ هزار نفرى را به سوى كوفه و نجف گسيل مى دارد كه نيروهاى آن در روحا، فاروق و مقام حضرت عيسى (ع) و مريم (س) در قادسيه پياده مى شوند. به عبارت ديگر اين نيروها از جاده بابل به كوفه وارد مى شوند.
روحا منطقه اى است نزديك فرات كه برخى گفته اند منظور نهر عيسى (ع) است و فاروق محل جدا شدن جاده ها از همديگر است (چهارراه) كه يكى از اين جاده ها به سمت قادسيه (ديوانيه) مى رود و ديگرى بابل و بغداد و جاده سوم هم به سوى ذى الكفل و كوفه و نجف مى رود و ديگر جاده ها هم از اين جاده منشعب مى شود.
٣٠ هزار نفر از سپاه سفيانى كه قصد حمله به نجف دارند به سمت قبر حضرت هود (ع) در نخيله (فضاى روحانى و معنوى وادى السلام در نجف اشرف) حركت كرده و روز عيد قربان از مسير بابل به كوفه مى رسند و سپس رو به نجف نموده و از اين دو شهر ٧٠ هزار دختر جوان را اسير كرده و سوار بر وسايل نقليه به سمت شويه كه قبر كميل بن زياد و ديگر ياران حضرت على (ع) قرار دارد حركت مى كنند. در اين مكان گنبد و بارگاهى عظيم براى كميل و محله ها و خانه هايى در اطراف آن بنا كرده اند. دختران و زنان اسير شده را به همراه غنايم به دست آمده، در آنجا مى گذارند.
سپاه سفيانى پس از كشتار و اعدام مردم در كوفه بسيارى را اسير مى كند. آنها ياوران خاندان رسول اللّه (ص) و هر كه را كه گمان برند از اين دسته است، مى كشند. سخنگوى اين سپاه در شهر جار مى زند كه هر كس سر يكى از شيعيان على را بياورد هزار درهم جايزه مى گيرد. به دنبال آن همسايه به همسايه اش به دليل اختلاف مذهبى (در درون اسلام) حمله مى كند و مى گويد اين هم از آنهاست گردنش را مى زند و سرش را به فرماندهان سپاه سفيانى مى دهد و از آنها هزار درهم مى گيرد.
نه تنها مقابله هاى كوچك و جنبشهاى ضعيف مردمى كه در كوفه شكل مى گيرد، نمى توانند آنها را از شر سلطه سفيانى خلاص كنند بلكه به خاطر ضعف و ناتوانى زياد اين جنبشها، سفيانى اين امكان را مى يابد كه رهبر آنها را در بين حيره و كوفه بكشد.
ظاهرا پس از ناتوانيهاى پديد آمده در جنبش هاى ياد شده، نيروهاى آن ها در هم مى شكند و سفيانى قدرت مى يابد كه رهبر آن را بكشد. مضاف براينكه سفيانى ٧٠ نفر از صالحان را (منظور عالمان بزرگوار دينى است) مى كشد. سر دسته آنها مردى با منزلت است كه او را هم كشته و خاكسترش را در ميان جلولا و خانقين برباد