اين كلام در اعماق وجودم اثر گذاشت به نحوى كه هرگاه يادم مى آيد اركان وجودم مى لرزد به هر حال مجلس نزديك دو ساعت طول كشيد و در اين مدت مطالبى رد و بدل شد كه به بعضى از آنها اشاره مى كنم.

١. در رابطه با استخاره سخن به ميان آمد. سيد عرب فرمود:

اى سيد با تسبيح به چه نحو استخاره مى كنى؟

گفتم: سه مرتبه صلوات مى فرستم و سه مرتبه مى گويم: «استخير الله برحمته خيرة فى عافية» پس قبضه اى از تسبيح را گرفته مى شمارم، اگر دو تا بماند بد است و اگر يكى ماند خوب است.

فرمود: براى اين استخاره، باقى مانده اى است كه به شما نرسيده و آن اين است كه هرگاه يكى باقى ماند فورا حكم به خوبى استخاره نكنيد بلكه توقف كنيد و دوباره بر ترك عمل استخاره كنيد اگر زوج آمد كشف مى شود استخاره اول خوب است اما اگر يكى آمد كشف مى شود كه استخاره اول ميانه است.

به حسب قواعد علميه مى بايست دليل بخواهيم و آقا جواب دهد به جاى دقيق و باريكى رسيديم پس به مجرد اين قول تسليم و منقاد شدم و در عين حال متوجه نيستم كه اين آقا كيست.

٢. از جمله مطالب در اين جلسه تاكيد سيد عرب بر تلاوت و قرائت اين سوره ها بعد از نمازهاى واجب بود. بعد از نماز صبح سوره «ياسين» و بعد از نماز ظهر سوره «عم» بعد از نماز عصر سوره «نوح» و بعد از مغرب سوره «واقعه» و بعد از نماز عشاء سوره «ملك».

٣. ديگر اينكه تاكيد فرمودند: بر دو ركعت نماز بين مغرب و عشا كه در ركعت اول بعد از حمد هر سوره اى خواستى مى خوانى و در ركعت دوم بعد از حمد سوره واقعه را مى خوانى و فرمود: كفايت مى كند اين از خواندن سوره واقعه بعد از نماز مغرب، چنانكه گذشت.

٤. تاكيد فرمود كه: بعد از نمازهاى پنجگانه اين دعا را بخوان:

اللهم سرحنى عن الهموم و الغموم و وحشة الصدر و وسوسة الشيطان برحمتك يا ارحم الراحمين.

٥. و ديگر تاكيد بر خواندن اين دعا بعد از ذكر ركوع در نمازهاى يوميه خصوصا ركعت آخر:

اللهم صل على محمد و آل محمد و ترحم على عجزنا و اغثنا بحقهم.

٦. در تعريف و تمجيد از شرايع الاسلام مرحوم محقق حلى فرمود:

تمام آن مطابق با واقع است مگر كمى از مسايل آن.

٧. تاكيد بر خواندن قرآن و هديه كردن ثواب آن، براى شيعيانى كه وارثى ندارند يا دارند و لكن ياد از آنها نمى كنند.

٨. «تحت الحنك» را از زير حنك دور دادن و سر آن را در عمامه قرار دادن چنانكه علماى عرب به همين نحو عمل مى كنند و فرمود: در شرع اينچنين رسيده است.

٩. تاكيد بر زيارت سيد الشهدا، عليه السلام.

١٠. دعا در حق من و فرمود: قرار دهد خدا تو را از خدمتگزاران شرع.

١١. پرسيدم: نمى دانم آيا عاقبت كارم خير است و آيا من نزد صاحب شرع مقدس رو سفيدم؟

فرمود: عاقبت تو خير و سعيت مشكور و روسفيدى.

گفتم: نمى دانم آيا پدر و مادر و اساتيد و ذوى الحقوق از من راضى هستند يا نه؟

فرمود: تمام آنها از تو راضى اند و درباره ات دعا مى كنند.

١٢. استدعاى دعا كردم براى خودم كه موفق باشم براى تاليف و تصنيف.

دعا فرمودند

در اينجا مطلب ديگرى است كه مجال تفصيل و بيان آن نيست پس خواستم از مسجد بيرون روم به خاطر حاجتى، آمدم نزد حوض كه در وسط راه قبل از خارج شدن از مسجد قرار دارد به ذهنم رسيد چه شبى بود و اين سيد عرب كيست كه اينهمه با فضيلت است؟ شايد همان مقصود و معشوقم باشد تا به ذهنم اين معنى خطور كرد، مضطرب برگشتم و آن آقا را نديدم و كسى هم در مسجد نبود. يقين پيدا كردم كه آقا را زيارت كردم و غافل بودم، مشغول گريه شدم و همچون ديوانه اطراف مسجد گريه مى كردم تا صبح شد، چون عاشقى كه بعد از وصال مبتلا به هجران شود.

اين بود اجمالى از تفصيل كه هر وقت آن شب يادم مى آيد بهت زده مى شوم.