ز اينكه شيعه بايد هر لحظه آماده يارى امام خود باشد، اين است كه زمان ظهور مشخص نيست و هر آن كه اراده خداوند تعلق گيرد، ممكن است ظهور رخ دهد. بنا براين، شيعيان بايد همواره در حال آماده باش به سر برند تا در زمان ضرورت، به فرمان امام خود براى مقابله با مستكبران و ستم كاران جهان به پا خيزند.

با نگاهى به تاريخ شيعه مى توانيم به عمق باور مردم به موضوع ظهور و آمادگى هميشگى آنها براى اين موضوع پى ببريم. ابن بطوطه در سفرنامه خود مى نويسد:

ندبه شيعيان حِلّه براى امام زمان: ... در نزديكى بازار بزرگ شهر، مسجدى قرار دارد كه بر در آن، پرده حريرى آويزان است و آنجا را «مسجد صاحب الزمان» مى خوانند. شب ها پيش از نماز عصر، صد مرد مسلح با شمشيرهاى آخته ... اسبى يا استرى زين كرده مى گيرند و به سوى مسجد صاحب الزمان روانه مى شوند. پيشاپيش اين چارپا، طبل و شيپور و بوق زده مى شود. ساير مردم در طرفين اين دسته حركت مى كنند و چون به مسجد صاحب الزمان مى رسند، در برابر در ايستاده و آواز مى دهند كه: «بسم اللّه، اى صاحب الزمان، بسم اللّه بيرون آى كه تباهى روى زمين را فراگرفته و ستم فراوان گشته. وقت آن است كه برآيى تا خدا به وسيله تو، حق را از باطل جدا گرداند ...» و به همين ترتيب، به نواختن بوق و شيپور و طبل ادامه مى دهند تا نماز مغرب فرا رسد .... ٣٨

بايد توجه داشت كه شيوه آمادگى براى ظهور، به شرايط زمان و مكان بستگى دارد و اگر در بعضى روايات، از آماده كردن اسب و شمشير براى ظهور ولى امر (ع) سخن به ميان آمده و براى آن، فضيلت بسيار شمرده شده است، به اين معنا نيست كه اينها موضوعيت دارند. با قدرى تأمل روشن مى شود كه ذكر اين موارد تنها به عنوان تمثيل و بيان لزوم آمادگى رزمى براى يارى آخرين حجت حق است. در اين عصر بر شيعيان لازم است كه با فراگرفتن فنون رزمى و مسلح شدن به تجهيزات نظامى روز، خود را براى مقابله با دشمنان قائم آل محمد (ع) آماده سازند. در حال حاضر، به دليل حاكميت دولت شيعى و حكومت فقيه جامع الشرايط بر سرزمين اسلامى ايران، اين وظيفه در درجه اول بر عهده حكومت اسلامى است كه در هر زمان، نيروى مسلح كشور را در بالاترين حد آمادگى نظامى قرار دهد تا به فضل خدا در هر لحظه كه اراده الهى بر ظهور منجى بشر، حضرت مهدى- عجّل الله تعالى فرجه- قرار گرفت، بتوانند به بهترين صورت در خدمت آن حضرت باشند.

٥- ٣. ارتباط با فقها و مراجع تقليد

از يك سو مى دانيم كه در دوران غيبت، هيچ يك از احكام اسلام تعطيل نمى شود و بايد تا آمدن امام عصر (ع)، به همه آنچه اسلام از ما خواسته است، عمل كنيم. از سوى ديگر مى دانيم كه امكان دست رسى به امام معصوم (ع) و فراگرفتن مستقيم احكام دين از ايشان، براى ما وجود ندارد. حال در اين شرايط چه بايد كرد؟ آيا دست روى دست بگذاريم و به هيچ يك از احكام اسلام عمل نكنيم يا به هر آنچه خود احتمال مى دهيم درست باشد عمل كنيم؟ به يقين، هيچ يك از اين دو راه ما را به مقصود نمى رساند. در اينجا اين پرسش مطرح مى شود كه آيا امامان معصوم عليهم السلامبراى شيعيان خود در زمان غيبت فكرى نكرده اند؟ در پاسخ به اين پرسش بايد گفت ائمه عليهم السلام، تكليف ما را در زمان غيبت و دست رسى نداشتن به امام معصوم مشخص كرده و به ما فرموده اند كه به فقيهان جامع الشرايط مراجعه كنيم. در روايتى كه امام حسن عسكرى‌