برندارد. يارانش [از روى گمان يا مطايبه يا ..]. گويند: گويا مى خواهد ما و مركب هايمان را از پا درآورد! پس حركت را آغاز مى كنند و به اولين منزلى كه مى رسند، قائم عليه السلام سنگ [موسى‌] را بر زمين مى زند و از آن، غذا و آب و علوفه مى رويد، آنگاه خود و مركب هايشان، از آن مى خورند و مى آشامند تا آن كه به نجف- پشت كوفه- مى رسند.[١]

١٢. اولين كسى كه با قائم عليه السلام بيعت مى كند جبرييل است، سپس فرشتگان و نجباى جن و آنگاه نزديكان و ياران آن حضرت.[٢]

١٣. [هنگام رويارويى قائم عليه السلام و سفيانى‌] در شام بانگ برآورده مى شود كه عرب حجاز عليه شما [سفيانى‌] گرد آمده اند. سفيانى به ياران خود مى گويد: آنها چه مى گويند؟ يارانش به او مى گويند: آنها جز شتر و خرما چيزى ندارند و ما تا به دندان مسلح هستيم، ما را به سوى آنها بفرست. آنگاه سفيانى با لشكرى بالغ بر ١٧٠ هزار نفر كه به انواع سلاح ها مسلح هستند، خارج مى شود و در كنار درياچه «طبريه» منزل مى كند. مهدى عليه السلام نيز همراه لشكريان خود به سوى او حركت مى كند، شب ها راه مى رود و روزها كمين مى كند. چون سفيانى به درياچه طبريه رسيد خشم خدا و خلق خدا متوجه او مى شود، پرندگان با بال هاى خود لشگر او را مى زنند و كوه ها سنگ هاى خود را به سوى آنها فرو مى ريزند و فرشتگان با صداى خود بر آنها نهيب مى زنند، يك ساعت نمى گذرد مگر اين كه همه سپاه سفيانى هلاك مى شود و از سپاه سفيانى جز خود او حتى يك نفر هم نمى ماند. مهدى عليه السلام او را گرفته، در كنار درياچه طبريه در نزديكى دمشق در زير درختى كه شاخه هايش مشرف بر درياچه است، سر مى برد.[٣]

١٤. نخستين كسى كه با قائم عليه السلام بيعت مى كند، جبرييل است كه به صورت پرنده سفيد رنگى نازل شده، با او بيعت مى كند. آنگاه يك پاى خود را بر بيت الحرام و پاى ديگرش را بر مسجد اقصى مى گذارد و با صداى روشن و فصيح ندا مى كند كه همه مردمان مى شنوند: «امر خدا فرا رسيد پس شتاب نكنيد»[٤] آنگاه صداى ديگرى از سوى قرص خورشيد شنيده مى شود كه همه مخلوقات در آسمان ها و زمين آن را مى شنوند. بانگ مى زند: «اين مهدى آل محمد صلى الله عليه و آله است با او بيعت كنيد و از فرمان او سرپيچى نكنيد».[٥]

امام صادق عليه السلام:

١٥. مفضل بن عمر از امام صادق عليه السلام سؤال كرد: آقاى من! [حضرت مهدى عليه السلام‌] از كجا و چطور ظهور مى فرمايد؟ امام عليه السلام فرمود: اى مفضل! تنها ظاهر مى شود و تنها به خانه خدا مى آيد و تنها وارد كعبه مى شود و آن روز را به تنهايى به شب مى رساند؛ چون شب فرا آمد و مردم همه به خواب رفتند، جبرييل و ميكاييل و صفوف ملايكه از آسمان نزد او فرود مى آيند؛ جبرييل به او مى گويد: آقاى من! سخنت روا و امرت جارى است. آن حضرت دست مبارك بر صورت خود مى كشد و مى گويد: «ستايش خداى را كه وعده خويش استوار فرمود و زمين را در قبضه ما گذاشت. در هر كجاى بهشت كه بخواهيم منزل مى گيريم، چه قدر خوب است اجر و جزاى عمل كنندگان» در بين ركن و مقام، مى ايستد