«هنگامى كه فرشتگان ارواح ما را مشاهده كردند، امر ما را بزرگ يافتند، سپس ما تسبيح [سبحان الله‌] گفتيم تا فرشتگان بدانند كه ما آفريده و آفريده شده‌ايم و خداوند منزّه از صفات ماست. سپس فرشتگان به جهت تسبيح ما، خدا را تسبيح گفتند و او را از صفات ما منزّه شمردند. هنگامى كه عظمت و بزرگى شأن ما را مشاهده كردند، «لا اله الّا الله» گفتيم تا فرشتگان بدانند كه معبودى جز خدا نيست و ما بندگان خداييم و معبودى نيستيم كه عبادت ما با خدا يا جز او واجب باشد. سپس فرشتگان «لا اله الّا الله» گفتند. هنگامى كه كِبَر و بزرگى جايگاه ما را مشاهده كردند، تكبير [الله اكبر] گفتيم تا فرشتگان بدانند كه خداوند بزرگ‌تر از آن است كه بر بزرگى جايگاه نيل شود، جز به وسيله او. هنگامى كه مشاهده كردند عزّت و قوّه‌اى كه خدا براى ما قرار داده، «لا حول و لا قوة الّا بالله» گفتيم، تا فرشتگان بدانند كه نيرويى براى ما نيست و قدرتى جز به وسيله خدا نيست. هنگامى كه مشاهده كردند نعمتى كه خدا به ما داده و براى ما واجب كرده از وجوب اطاعت، «الحمدالله» گفتيم تا فرشتگان بدانند كه حمد نعمت‌هاى الهى كه شايسته خداى متعال است و ذكر آن بر ما واجب است، سپس فرشتگان «الحمدالله» گفتند ...[٢].

٢- ٣. برگزيده و نصب شدن‌

بر اساس آيات و روايات، خداى متعال برخى از انسان‌ها را برگزيده و به پيامبرى يا امامت نصب نموده است. مفهوم برگزيده شدن در منابع دينى با عنوان «اصطفاء» بيشتر بيان شده است؛ مانند آنكه مى‌فرمايد: «إِنَّاللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ»[٣]، «قالَيا مُوسى‌ إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتِي وَ بِكَلامِي»[٤]، «وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ»[٥] و درباره برخى از پيامبران مى‌فرمايد: «وَإِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ»[٦].

در توضيح اين مفهوم بايد گفت: «اصطفاء» از ريشه «صفو» به معناى «خالص كردن از هر آميختگى» است‌[٧] و «اصطفاء» عبارت است از: گرفتن خالص شئ و جدا ساختن آن از غيرش هنگامى كه آميخته شده باشند. اين معنا با توجّه به مقامات ولايت، بر خلوص عبوديّت منطبق مى‌شود و آن، عبارت از اين است كه بنده در تمام شئونش‌