ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - چند رباعى رضوى

ديده فرو بسته‌ام از خاكيان‌

تا نگرم جلوه افلاكيان‌

شايد از اين پرده ندايى دهند

يك نفسم راه بجايى دهند

اى كه بر اين پرده خاطر فريب‌

دوخته‌اى ديده‌ى حسرت نصيب‌

آب بزن چشم هوسناك را

با نظر پاك ببين پاك را

آن كه در اين پرده گذر يافته است‌

چون سحر از فيض نظر يافته است‌

خوى سحر گير و نظر پاك باش‌

راز گشاينده افلاك باش‌

خانه تن جايگه زيست، نيست‌

در خور جان فلكى نيست، نيست‌

آن كه تو دارى سر سوداى او

برتر از اين پايه بُوَد جاى او

چشمه مسكين نه گهر پرور است‌

گوهر ناياب به دريا در است‌

ما كه بدان دريا پيوسته‌ايم‌

چشم ز هر چشمه فرو بسته‌ايم‌

پهنه دريا چو نظرگاه ماست‌

چشمه ناچيز نه دلخواه ماست‌

پرتو اين كوكب رخشان نگر

كوكبه‌ى شاه خراسان نگر

آينه غيب نما را ببين‌

ترك خودى گوى و خدا را ببين‌

هر كه بر او نور «رضا» تافته است‌

در دل خود گنج رضا يافته است‌

سايه شه مايه خرسندى است‌

مُلك «رضا» ملك رضامندى است‌

كعبه كجا؟ طوف حريمش كجا؟

نافه كجا، بوى نسيمش كجا؟

خاك ز فيض قدمش، زر شده‌

و از نفسش نافه معطر شده‌

من كيم؟ از خيل غلامان او

دست طلب سوده به دامان او

ذره سرگشته خورشيد عشق‌

مرده، ولى زنده جاويد عشق‌

شاه خراسان را، دربان منم‌

خاك در شاه خراسان منم‌

چون فلك آيين كهن ساز كرد

شيوه نامردمى آغاز كرد

چاره‌گر از چاره‌گرى بازماند

طاير انديشه ز پرواز ماند

با تن رنجور و دل ناصبور

چاره از او خواستم از راه دور

نيمشب از طالع خندان من‌

صبح برآمد ز گريبان من‌

باده‌ى باقى به سبو يافتم‌

و اين همه از دولت او يافتم‌