ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٠ - آسمان گل كرده بود

اى كرده خاكپاى تو با عرش همسرى‌

ختم است بر كمال تو ختم پيمبرى‌

در معرض ظهور نكرد از علوّ قدر

با آفتاب سايه شخصت برابرى‌

باد صبا ببست ميان نصرت تو را

ديدى چراغ را كه دهد باد ياورى؟

درياى وحى را شده غوّاص، جبرئيل‌

جوهر كلام حقّ و زبان تو جوهرى‌

تو كرده از تواضع، درويشى اختيار

وز همّت تو يافته دريا توانگرى‌

بر راه تو نهاده فلك صد هزار چشم‌

تا جز فراز ديده او گام نسپرى‌

هر هفت كرده چرخ و به راه تو آمده‌

در آرزوى آنكه در او بو كه بنگرى‌

تو بر گذشته فارغ و آزاد از همه‌

جايى كه جبرئيل ندانست رهبرى‌

بى‌واسطه رسيده به صندوق سرّ تو

چندان جواهر كرم بنده‌پرورى‌

برهان معجز تو، كلام الهى است‌

نه چون كليم و ذوالنّون از مارو ماهى است‌