ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - مهر نگاه

آسمان، سرپناه مولا بود

و زمين، كارگاه مولا بود.

عاشقى، پابه پاى او مى رفت‌

چشم نرگس، نگاه مولا بود.

هر چه مى كرد، دلبرى مى كرد:

مهربانى، سپاه مولا بود!

عدل و آزادگى، كه گم مى شد-

چشم مردم، به راه مولا بود.

روز، هر چيز داشت؛ از او داشت‌

وشبان، شاهراه مولا بود.

روز و شب را، به كار، وا مى داشت:

اين، سپيد و سياه مولا بود!

آب، از الغدير، برمى داشت‌

مشربى، كه گواه مولا بود

كوفه، هرچند هم، كه بد مى كرد-

باز هم، در پناه مولا بود!

پدر خاك بود و خاكى بود

بى گناهى، گناه مولا بود!