بكربن عبدالله اشجعى از پدران خود چنين روايت كند كه: در آن سال كه پيامبر اكرم (ص) و عبد منات بن كنانه و نوفل بن معاوية بن عروه براى تجارت به «شام» رفتند، ابوالمويهب راهب اين دو را ديد و به آنها گفت:

شما كيستيد؟

گفتند: ما تاجرانى از اهل حرم و از قريشيم.

گفت: از كدام خاندان قريش؟ و پاسخ او را دادند.

به آنها گفت: آيا كس ديگرى از قريش با شما آمده است؟

گفتند: آرى، جوانى از بنى هاشم كه نامش محمّد است.

ابوالميهب گفت: به خدا سوگند او را مى‌خواستم.

گفتند: به خدا سوگند در ميان قريش گمنام‌تر از او نيست. او را يتيم قريش مى‌نامند و او اجير زنى از ما به نام خديجه است، به او چه نياز دارى؟

ابوالمويهب سرش را تكان داد و گفت: هم او، هم اوست و به آنها گفت:

مرا به نزد او بريد.

گفتند: او را در بازار بصرى گذاشته‌ايم و در اين ميان كه آنها مشغول گفت‌وگو بودند، ناگهان طلعت رسول اكرم (ص) نمايان شد و گفت: او همين است و ساعتى با او خلوت كرد و به گفت‌وگو پرداخت، سپس ميان دو چشمش را بوسيد و چيزى را از آستينش در آورد كه ما ندانستيم چه بود، امّا پيامبر اكرم (ص) از پذيرفتن آن امتناع ورزيد، چون پيامبر از او جدا شد به ما گفت:

از من بشنويد، به خدا سوگند او پيامبر آخرالزّمان است، به خدا سوگند كه او به زودى مبعوث مى‌شود و مردم را به شهادت‌ «لا اله الّا الله» فرا مى‌خواند و چون آن را ديديد از او پيروى كنيد.

سپس گفت: آيا فرزند عموى او ابوطالب كه به او على گفته مى‌شود، متولّد شده است؟

گفتيم: خير.

گفت: يا متولّد شده، يا در همين سال به دنيا خواهد آمد. او اوّلين كسى است كه بدو ايمان مى‌آورد ما او را مى‌شناسيم و مى‌دانيم كه او وصى است، همچنان كه مى‌دانيم محمّد (ص) نبى است، او سيّد عرب و ربّانى و ذوالقرنين عرب است و حقّ شمشير را ادا مى‌كند، اسم او در عالم بالا «على» است، او پس از انبيا، نامورترين خلايق است و فرشتگان، او را پهلوان درخشان كامياب مى‌نامند، به هيچ سوى رو نكند جز آنكه كامروا و پيروز گردد به خدا سوگند او در بين يارانش در آسمان، از خورشيد تابنده معروف‌تر است.

پى‌نوشت‌ها:

كمال‌الدّين و تمام النّعمه، ج ١، صص ٣٦٧- ٣٦٩