ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٧ - ستاره طارق
«سُبحان القدّوس، سُبحان القدّوس، ربّنا القدّوس». زيرا هر كس چنين كند، نجات مىيابد و هر كس چنين نكند، نابود مىشود.[١] (اين روايت از ابن مسعود هم نقل شده است.)
در روايتى ديگر از امام باقر (ع) آمده است:
«هرگاه عبّاسى به خراسان رسد، ستاره دنبالهدار در مشرق طلوع مىكند. نخستين بار كه طلوع كرد، براى نابودى قوم نوح بود، هنگامى كه خدا غرقشان كرد. [دومين بار] در زمان ابراهيم (ع)، آنگاه كه او را در آتش افكندند و زمانى كه خداوند فرعون و همراهانش را نابود ساخت و [سومين بار] هنگامى كه يحيى پسر زكريا كشته شد، طلوع كرد. پس هرگاه آن را ديديد، از شرّ فتنهها به خدا پناه بريد. طلوع اين ستاره پس از گرفتن خورشيد و ماه خواهد بود. سپس [بنى عبّاس] درنگ نمىكنند (دوام نمىآورند) [جز زمانى كوتاه]، تا آنكه ابْقَع در مصر آشكار شود.»[٢]
در روايتى ديگر آمده است:
«از علايم نزديكى ظهور: ... طلوع ستارهاى درخشان در سمت مشرق است كه همچون ماه مىدرخشد سپس دو جانب آن خم گردد به طورى كه گويى دو جانب آن مىخواهند به همديگر متّصل شوند. [سپس] پديد آمدن سرخى در آسمان [است] كه در فضا پراكنده گردد.»[٣]
ابو امامه نيز نقل كرده است:
رسول خدا (ص) فرمود: «... هرگاه شب نيمه رمضان شب جمعه باشد، از آسمان صدايى خواهد بود كه بر اثر آن هفتاد هزار نفر بيهوش، هفتاد هزار نفر گنگ و هفتاد هزار دوشيزه، پردههاشان شكافته مىشود!» گفتند: اى رسول خدا، پس چه كسى سالم مىماند؟ فرمود: «كسى كه در خانهاش بماند و به سجده پناه بَرَد و بلند تكبير بگويد.»[٤]
گفتنى است، حادثه يادشده، در روز جمعه نيمه رمضان سال پيش از ظهور، تقريباً هنگام طلوع خورشيد يا كمى پس از آن، به وقت عربستان سعودى، رخ مىدهد. البتّه چنين به نظر مىرسد، اقدامات احتياطى كه پيامبر اسلام (ص) به آنها اشاره فرموده است، بيشتر متوجّه مردم مشرق زمين، خصوصاً ساكنان «خاورميانه»، مىشود.
شيخ مفيد (ره) آورده است:
هرگاه ستارهاى سرخ را ديدى كه آن را نمىشناسى و در مسيرحركت ستارگان قرار ندارد و در آسمان از جايى به جايى ديگر مىرود و مانند ستون است، در حالى كه ستون نيست، پس بىگمان، چنين چيزى نشانه جنگ، بلا، كشته شدن بزرگان، زياد شدن شرور و اندوهها و آشوب در ميان مردم است.[٥]
امام باقر (ع) فرمود:
«پيش از اين امر (ظهور قائم)، گرفتن ماه پنج روز مانده به پايان ماه رمضان و گرفتن خورشيد در پانزدهمين روز آن رخ خواهد داد و در اين هنگام، محاسبه منجّمان به هم مىخورد.»[٦]
در خبرى ديگر از كعب الاحبار، مىخوانيم:
نابودى بنى عبّاس هنگام آشكارشدن ستارهاى در دل آسمان و صداى شديد فرو افتادن چيزى از آسمان و شكافتهشدنى است. همه اينها در ماه رمضان خواهد بود. سرخى ميان پنجم تا بيستم رمضان است و صداى شديد فرو افتادن چيزى از آسمان در نيمه تا بيستم ماه مىباشد و شكافته شدن از بيستم تا بيست و چهارم خواهد بود و ستارهاى ديده مىشود كه مانند ماه نورافشانى مىكند و سپس چونان مار در هم مىپيچد تا جايى كه نزديك است دو سر آن به هم برسند و دو لرزش در شبِ پديدآمدنِ دو فرورفتن خواهد بود و ستارهاى كه شهابى به وسيله او پرتاب مىشود و از آسمان فرو مىافتد؛ با آن صدايى شديد است تا آنكه در مشرق مىافتد و مردم از آن دچار بلايى سخت مىشوند.[٧]
ابن مسعود مىگويد:
در ماه صفر نشانهاى خواهد بود و ستارهاى دنبالهدار آشكار مىگردد.[٨]
از امام على (ع) درباره تفسير «طارق» (رونده در شب) پرسيده شد، فرمود:
«آن، زيباترين ستاره در آسمان است، در حالى كه مردم نمى شناسندش ...»[٩]
باز هم در «قرآن كريم» مىخوانيم:
«منتظر روزى باش كه آسمان دودى آشكار را پديد آورد، اين دود كه مردم را فرا مىگيرد، عذابى دردناك است.»[١٠]
امام باقر (ع) فرمود:
«پيش از قيام قائم (ع) مردم به وسيله آتشى كه در آسمان آشكار مىشود و سرخىاى كه آن را فرا مىگيرد، از گناهانشان بازداشته مىشوند.»[١١]
بررسى روايات نشان مىدهد كه طلوع ستارهاى سرخ رنگ و سقوط شهاب سنگ يا ستاره دنبالهدار كه موجب خسف در زمين نيز مىگردد، از علايمى است كه به نزديكى ظهور دلالت دارد. احتمال دارد اين دو