مرحوم آيت‌الله العظمى حاج شيخ حسنعلى نجابت شيرازى از عالمان صاحبدل و عارفان متشرّع اهل حالى بوده كه مقامات عرفانى او بر آنانى كه توفيق مجالست و معاشرت با او را داشته‌اند، پوشيده و پنهان نيست. او نزد عارف نام‌آور، آيت‌الحق، آيت‌الله سيّدعلى قاضى (استاد علّامه طباطبايى و آيت‌الله العظمى بهجت (ره) و ...)، آيت‌الله العظمى سيّدجمال‌الدّين گلپايگانى و مرحوم آيت‌الله انصارى همدانى- ادب درس و ادب نفس آموخت. پس از آنكه به مقام ممتاز اجتهاد نائل گرديد، به «شيراز» برگشت و در كنار يار ديرين خود، شهيد برزگوار آيت‌الله دستغيب به تربيت نفوس و پرورش جان‌هاى مستعد پرداخت و پس از عمرى تحصيل، تهذيب و سير و سلوك الى‌الله در ماه رجب ١٤١٠ ق. به رحمت حق واصل گرديد و در كنار شهيد دستغيب در «زاويه حضرت شاهچراغ (ع)» به خاك سپرده شد. روح و ريحان و رحمت و رضوان بر آن جان‌هاى پاك و نفوس تابناك باد. در اين مقاله به چند كرامت آن ولى حق پرداخته شده است. از آن جايى كه بناى مقاله بر آوردن اندكى از كرامات اولياى خداست؛ بنابراين به زندگانى و شرح فعّاليت‌هاى اجتماعى، دينى و آثار و شاگردان او اشاره‌اى نگرديده و به اختصار برگزار شده است؛ هر چند كه جاى آن سخت خالى است.

يك نفر با تجلّى نَفْس در اين جلسه حاضر شده است.

يكى از شاگردان مرحوم آقاى نجابت مى‌گويد: شبى با جمعى از دوستان محضر آقا بوديم. آن شب ايشان از ابتدا وضع ديگرى داشتند. هر شب سخن از موضوعى بود. شبى پيرامون «علم»، شبى درباره «وجد» و ... امّا آن شب، حضرت آقا فرمودند: تجلّى نفس چيست؟

هر يك از دوستان، مطالبى گفتند و آقا نيز توضيحاتى را در تكميل بحث افاضه كردند. چند ساعت بعد، حضرت آقا ناگهان با يك بر افروختگى و حال عجيبى فرمودند: يك نفر با تجلّى نفس در اين جلسه حاضر شده است!

با اين سخن، نَفَس‌ها در سينه حبس گرديد و هر كس متوجّه خود شده و سخن آقا را بر خود حمل كرد و تا آخر شب سكوت بر جلسه حاكم بود. سپس دوستان يكى يكى خداحافظى كرده، راه خانه را در پيش گرفتند و من ماندم و مرحوم حاج محمّدرضا گل‌