خلف همچنين گفت : رهبر اين گروه كه ضياء عبدالزهرة القرعاوى نام داشت و در درگيري‌هاى منطقه زرقاء بين استان‌هاى نجف و بابل كشته شد ، ارتباط بسيار خوبى با رژيم سابق داشت و تا سال ٢٠٠٣ زندانى بود و همكارى او با استخباراتِ صدام ، در همان زمان زندانى بودنش شكل گرفته است .

خلف در اجلاس خبرى ظهر امروز در منطقه الخضراء بغداد ، اشاره كرد : مزرعه‌اى كه قرعاوي ، اعضايش را آنجا پنهان كرده و آموزش مي‌داد ، مانند يك لانه بود و با خاك‌ريزهايى در اطراف ، پوشانده شده بود . اين مزرعه از آنِ پدرش بود كه او آن را به‌عنوان يك پادگان و قرارگاه نظامى براى خود و نيروهايش كه بيش از هزار نفر بودند ، در آورده بود .

نيروهاى اين گروه يك لباس يكدست و هماهنگ داشتند ، همگى داراى يك چفيه عربى از آن نوعى كه مردم در مناطق ميانى فرات مي‌پوشند ، كفش و دشداشه سياه و يك نوار فشنگ سياه بودند .

آنان تعداد زيادى ماشين در اختيار داشتند كه حدود هفتاد دستگاه از آن‌ها صفر و كار نكرده بود . بر روى برخى از ماشين‌ها نيز مسلسل‌هاى ثابت براى جنگ وجود داشت .

در اين مزرعه يك درمانگاه و سالن‌هاى ورزش و آرايشگاه وجود داشت . همچنين دو تالار ويژه كه فقط مخصوص قرعاوى بود .

به خاطر آموزش‌هايى كه او به نيروهايش ميداد ، لازم بود كه آنان به مردم نزديك نشوند تا مبادا مردم آنان را شناخته يا به آنان شك كنند .

خلف همچنين ادامه داد : رهبر اين گروه و دستيارانش ، نقشه قتل مراجع در نجف را مي‌كشيدند ، به اين صورت كه ادعا كنند كه روز ظهور فرارسيده و قرعاوى همان امام منتظَر است .