روايت دوم از امام صادق ( ٧ ) : « . . . و از بصره ، احمد . » در فريبكارى او همين بس كه اين روايتها را از يك كتاب معاصر يعنى بشارة الاسلام ، تأليف سيد حيدر كاظمى ( متوفاى ١٣٦٦ قمري ) نقل كرده است . ما اين روايات را در كتاب معجم موضوعى احاديث امام مهدى ( ٧ ) ، تحت عنوان « احاديثى كه سند آن‌ها ثابت نيست و در آن‌ها نام‌ها و شهرهاى اصحاب امام زمان آمده است » گردآورده‌ايم .

اين روايات چهار روايت هستند ؛ سه روايت در دلائل الامامة محمد بن جرير طبرى شيعى و يكى هم در الملاحم و الفتن سيد بن طاووس به نقل از الفتن سليلى آمده است . هر چهار روايت هم دربارهى ٣١٣ يار امام زمان ( ٧ ) هستند كه همگى به همراه امام خواهند آمد ، نه پيش از امام !

روايت اول ، روايت دلائل الامامة ، ص ٣١١ [ و در چاپى ديگر ، ص ٥٥٤ ] :

. . . اين چيزى است كه پيامبر ( ٦ ) آن را بر اميرالمؤمنين ( ٧ ) املاء كرده و به او سپرده‌اند كه شامل نام ياران امام مهدى ( ٧ ) و كسانى است كه از جا و ديار خود ناپديد شده و به‌سوى مكه مي‌روند و اين مربوط به زمان شنيدن صدا [ صيحه آسماني ] در سال ظهور است . اينان پاكان و قاضيان و حاكمان بر مردم خواهند بود . . . تا پايان روايت .

مي‌بينيد كه در اين روايت ، نه نامى از بصره برده شده و نه احمد !

روايت دوم ، روايت دلائل الامامة ، ص ٣٠٧ :

. . . از حلوان دو نفر ، از بصره سه نفر ، اصحاب كهف كه هفت نفر

بودند ، . . . .

اين دجال چگونه ادعا كرده كه يكى از اين سه نفر است ، درحالي‌كه اينان به همراه امام خواهند آمد ؟ مگر اينكه اصحاب كهف نيز به همراه او بازگشته باشند ! اگرچه سند اين روايت نيز شامل افراد ضعيف و ناشناس است .