يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‌ سپرد و بيدار و آگاه شد و همين بينائى و آگاهى تا پايان عمر چراغ راهش گشت در حالى كه به تجربه درنيافته بود كه اعمالش در عالم، ضبط و ثبت مى‌شود و روز قيامت همه آنها اعم از نيك و بد به نمايش در مى‌آيد بلكه تنها باورش آمد كه اين آيات از آن خداست و چون سخن خدا، راست است وعده‌اش حق مى‌باشد[١] چون بشر دير باور است و وقتى هم دانشى پيدا كند بيشتر پرسش‌گر مى‌شود و براى هر موضوعى كه به آن جاهل باشد، دليل مى‌خواهد و امروز نيز كه مردم دنيا زير تبليغات دنيا پرستان قرار دارند، ديندارى جاى خود را به «دنيادارى» سپرده است، بيشتر ذهن جستجوگر انسان از دين‌داران، براى اعتقاداتشان استدلال منطقى و دلايل علمى مى‌طلبد. پس لازم مى‌آيد براى «محاسبه نفس» كه توصيه اديان الهى است و قرآن كريم، هشدار مى‌دهد كه عالم هستى بى‌حساب آفريده نشده و ذره‌اى هر چند ناچيز از زير ذرّه‌بين شگفت‌انگيز خدا خارج نمى‌شود بلكه به حساب مى‌آيد.

دليل قانع‌كننده براى مردمى كه ابتدا انكار مى‌كنند تا خود را از قبول حقى كه انكار شدنى نيست نجات دهند، اقامه شود تا شعله دليل پرده سياه جهل را بسوزاند و حقى كه در پس پرده ظلمت ناديده مانده، آشكار گردد.

[١] وَعْدَ اللَّهِ لا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ‌( روم- ٦) خداوند وعده داده است و وعده خلاف نكند ولى بيشتر مردم نمى‌دانند