عملى كه خشنودم كند با من نيست كه به تو تقديم دارم براى اينكه زشتيهاى عملم به حدى است كه ناقصش شرمنده‌ام مى‌سازد و فساد عملم اندكش رسوايم مى‌كند و به تحقيق نفس خود را چون اسب سركش رها كرده و به او تسليم گشته‌ام و حال به سوى تو بازگشت مى‌كنم از گناهان صغيره و كبيره‌اى كه مرتكب شده‌ام پس اگر توبه‌ام را بپذيرى و از من خشنود گردى چه نيكو خواهد بود و گر نه از تو طلب عفو و بخشش مى‌كنم و يقين دارم كه گاهى آقا بنده‌اش را مى‌بخشد در حالى كه از او راضى نيست و تو خود استغفار و طلب آمرزش را راهى براى قبول توبه و آمرزش گناهان قرار داده‌اى پس من هم طلب آمرزش كرده و از تو قبول توبه را مى‌خواهم.

و اين را صد بار تكرار كرده سپس مى‌گويد:

و به تحقيق اى آقاى من تو امر كرده‌اى به عفو و بخشيده‌اى و بندگانت را هم بر عفو راهنمايى كرده و فروخورندگان خشم و عفوكنندگان را ستوده‌اى و ثواب را بر عفو و بخشش بذل كرده و خود آن را از صفات كماليه قرار داده‌اى و بندگانت را بر ترك عفو از اعمال بد ارتكابى سرزنش فرموده‌اى و تو خود سزاوارترى از كسى كه هر گاه امر كند عمل نمايد و هر گاه بگويد خود انجام دهد پس حالا از تو مى‌خواهم عفو را، عفو را، العفو العفو و اين را صد بار تكرار مى‌كند.

من مى‌گويم (مصنف) اين از كمترين مراتب محاسبه نفس و توسل در محو گناهان است پس چه كس بنده ناتوان را از آن منع‌