بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٢٣٦ - باب النهي عن القول بغير علم، و الإفتاء بالرأي، و بيان شرائطه

٦- از حضرت ابى جعفر (امام باقر، ٧) رسيده كه فرموده: كسى كه بدون علم و دانش و بى‌هدايت و راهنمائى از جانب خدا (از پيش خود) براى مردم فتوى و حكم دهد فرشتگان رحمت و مهربانى و فرشتگان عذاب و شكنجه او را لعنت و نفرين كنند (از خدا بخواهند تا او را از رحمت و مهربانيش بى‌بهره سازد) و گناه كسى كه بفتوى و حكمش رفتار نمايد باو ملحق شده و او را دريابد.

٧- از حضرت ابى عبد اللَّه (امام صادق، ٧) رسيده كه فرموده: هر گاه از مردى از شما پرسيده شود از آنچه را كه نميداند بايد بگويد:

لا ادرى‌

يعنى نمى‌دانم، نگويد:

اللَّه أعلم‌

يعنى خدا داناتر است كه (اگر چنين گويد) در دل صاحب و يارش (كسى كه از او پرسش نموده) شك و دودلى در آورده (بآن ماند كه گفته: من ميدانم ولى خدا بهتر ميداند در حالى كه نميداند) و هر گاه مسئول و آنكه از او پرسيده مى‌شود گويد:

لا أدري‌

يعنى نميدانم پس سائل و پرسنده باو تهمت نزده و