بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٣٥ - باب العلوم التي امر الناس بتحصيلها و ينفعهم و فيه تفسير الحكمة

١٠- از ابو بصير رسيده كه گفته: شنيدم ابو جعفر (امام محمّد باقر، ٧) ميفرمود: وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً (سوره ٢ آيه ٢٦٩ يعنى) و هر كه را حكمت و دانش داده شود خير و نيكى بسيار (در دنيا و آخرت) باو داده شده. آن حضرت فرمود: حكمت شناختن امام و دورى گزيدن از گناهان بزرگى است كه خدا آتش (دوزخ) را بر (بجا آورنده) آنها واجب و لازم گردانيده است.

مرحوم مجلسىّ ميفرمايد: گفته شده: حكمت بحقيقت و راستى رسيدن بعلم و دانش و محكم و استوار نمودن عمل و كردار است، و ظاهر و آشكار از اخبار آنست كه حكمت علوم و دانشهاى حق و درست سود دهنده است با عمل و رفتار طبق آنها (كه نتيجه آنها شناختن امام و دورى كردن از گناهان است) و گاهى حكمت اطلاق مى‌شود و عموميّت دارد بر علوم و دانشهاى رسيده از درگاه خداى تعالى بر بنده پس از عمل و رفتار بآنچه را كه ميداند.