بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٢٢٠ - باب من يجوز أخذ العلم منه و من لا يجوز و ذم التقليد و النهي عن متابعة غير المعصوم في كل ما يقول، و وجوب التمسك بعروة أتباعهم

رسيده در (تفسير) گفتار خدا: اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ‌ (سوره ٩ آيه ٣١) يعنى يهود و نصارى علماء و دانشمندان و زهّاد و پارسايانشان را جز خدا بخدائى گرفتند.

حضرت فرمود: بخدا سوگند يهود و نصارى براى علماء و دانشمندانشان نماز نخوانده روزه نگرفتند (آنان را عبادت و بندگى نكردند) و ليكن علماء و دانايانشان براى ايشان حرام و ناروا را حلال و روا و حلال را حرام گردانيدند (براى بدست آوردن رئاست و پيشوائى و اضلال و گمراه ساختن احكام خدا را تغيير داده و دگرگون ساختند) و آنان هم (از روى تعصّب و خوشنود بودن بآن) از علماءشان پيروى كردند (از اينجا است كه ما ميگوئيم: سخن عالم و دانشمند هنگامى براى مردم حجّت و دليل است و بايد از آن پيروى نمود كه موافق احكام دين مقدّس اسلام باشد).

١٨- حضرت صادق ٧ فرموده: دروغ گفته كسى كه گمان كرده از شيعه و پيروان ما است در حالى كه چنگ زننده است بدستگيره جز ما (پيرو ديگران است).